انسان‌های بزرگ، ظرفیت‌هایی عظیم را در خود پرورش داده‌اند، ظرفیت‌هایی در تمام ابعاد زندگی؛
آنان بی‌دلیل کاری را انجام نمی‌دهند، تفریحاتشان بی‌حکمت و بی‌منفعت نیست و زمان‌ها را با دقت خرج می‌نمایند.
آنان فهمیده‌اند که نه داشته‌ها مال آن‌هاست و نه بازدهی آن‌ها، بلکه فقط آن کوشش و تلاش و مهم‌تر، نیت و انگیزه آن کوشش ملاک است.
آنان زمان را تنها به گذر ثانیه‌ها نمی‌بینند،
بلکه آنان بزرگتر می‌بینند و جوانی و پیری و کودکی را در کنار هم قرار می‌دهند و به قیاس می‌پردازند؛
و در این قیاس می‌فهمند که جوانیِ سرشار از توانایی و داشته‌ها، به پیرمردی فرتوت و ناتوان مبدل می‌گردد و زمان را کوتاه می‌یابند و سریع حرکت می‌نمایند.
این چنین انسان‌هایی به رهایی می‌رسند، رهایی از اسارت‌ها و زنجیرهای کره خاکی؛ آن‌ها که به آزادی می‌رسند لحظه‌ای اجازه نمی‌دهند زنجیر‌ها، اوج گرفتن‌شان را خراب کند.
و در این رهایی حتی از آزادی به آزادی می‌رسند و عشق مقصود را آنقدر شدید می‌یابند که از مفاهیم واژگان و رویاها، رهسپار آسمان‌ها می‌گردند.
تا رهایی نباشد،
سعادت خیالی بیش نیست.
قلمی از کامیار ارباب‌زی
با تفکری از جنس تمشک
