
در مسیر زندگی، مسیرها و انتخابها بسیارند و چه بسا در گامهایی بر سر دوراهی حیران و هراسان رفتن و یا ماندن باشیم.
در این میان عدهای حرف خود را میزنند و بر همان پافشاری میکنند و بعضی جهتی مخالف را میگویند
و جالب آن است که هر دو جبهه بر پایه منطقهایی و علمهایی درست میگویند.
نیک در این سرکشیهای بیانتها و سیر عظیمی از دروغها، باید به کدام سو رفت؟
باید کدام جهت را انتخاب نمود؟
ملاک انتخاب چیست؟
پاسخ، ارزشهای انسان است؛
ارزش، همان چیزی است که رفتارهای ما را میسازد، ارتباطات ما را مدیریت میکند و بر اساس همین ارزشها تصمیمگیری میکنیم.
ارزشهای یک انسان علایق و عشقهایش را میسازند و مسیر حرکتش را مشخص میکنند؛
و چه سرخودگیای خواهد بود که این ارزشها را محیط اطراف به ما تحمیل کرده باشد و بر اساس همانها پیش برویم.
در حقیقت ما میتوانیم فکر کنیم و خود، برای خود بیاندیشیم؛
نباید آنچه انجام میدهند را انجام دهیم یا آنچه میگویند و به اصطلاحی مُد است را بگوییم.
انسانی که در مسیر رشد حرکت مینماید باید خود را از این بار تفکر تحمیلی خارج کند،
که عمل دشواری هم هست اما لازم و واجب بر هر فردی است.
قلمی از کامیار اربابزی
با تفکری از جنس تمشک