
نیم روز را با کلافگی به سر بردم و لحظاتی سخت را در آغوش کشیدم.
چشمی بغض بود و اشک؛ و دیگری بیتفاوتی و گاهی لبخندی.
ایمانم بود، در حرکت بودم و گوشتِ تنم در تکاپو بود اما در بطن وجود، لمس بودم و سست و زودرنج؛
و در چنین مواقعی حتی یک لبخند ساده بر لب از سختترینِ کارهاست.
آری تجربهای بود فلاکتبار و آموزنده، آموزنده به جهت تقویت قوای صبر و استقامت.
حقیقت آن است که در همین شرایط آزمایشها انجام میشوند تا ظرفها وسیع و عمیق گردند و دلهای عاشق آزموده میگردند تا عیار عشق را بسنجند و خوشا به سعادت آن مؤمنی که ایمان و یقین را پشت سر گذاشته و بر مقام مؤمنی نشسته و از آن رهایی، سرمست، زندگانی میکند.
