
مدتهاست که از عشق ابرهای آسمان سخن نگفتم؛ عشقی که همچو ابر میآید، خورشید را میستاند و لحظاتی را تاریک و سرخورده مینماید.
زود هم میروند.
امان از این دلها و چشمها و گوشها و زبانها که گاهی چنان ناغافل گره میخورند که انسان از خدا بیخبر را مهمان خاک کوچه میکنند.
این دلبریها و عشقها نیایند بهتر است، چرا که بر کسی که هدفی و غایتی در زندگانی دارد، جز ویرانی و خسارت چیزی ندارند و گاهی ارزشها را و نیروها را فقط میربایند و میروند.
آسمان را دیدهاید؟
آری وسیع است و آبی؛ جالب است که حتی در آن دودها و خاکسترهای شهر، باز هم آبی میماند و خواهد ماند و با آن همه وسعت دید و نظر، آن بالاها تنهاست؛
و تنهایی را میپذیرد و میبارد و میتابد و شب میشود.
آسمان بودن و بر عرش بودن عالیست و تنهایی هم دارد.
البته او تنها نیست، او خورشیدی گرمابخش دارد و رفیقی همچو ماه سفید!
و همین است که وقتی خواست، بر آسمان بودن است، باید تنهایی را پذیرفت و به دنبال خورشید زندگانی و آن رفیق ماه شبانه بود.
و نه عشقهای کوچه بازاری و زمینی ...
قلمی از کامیار اربابزی
با تفکری از جنس تمشک