اجزای اساسی لپ تاپ ها مشابه با رایانه های رومیزی خود عمل می کنند. به طور سنتی آنها کوچک سازی می شدند و با استفاده از تلفن همراه سازگار بودند ، اگرچه سیستم های دسک تاپ به طور فزاینده ای از همان قطعات کوچکتر و کم مصرف که در ابتدا برای استفاده موبایل تولید شده بودند ، استفاده می کنند. محدودیت های طراحی شده بر روی قدرت ، اندازه و خنک کننده لپ تاپ ها ، حداکثر عملکرد قطعات لپ تاپ را در مقایسه با اجزای دسکتاپ محدود می کند ، اگرچه این تفاوت به طور فزاینده ای کاهش یافته است. [34]
به طور کلی ، اجزای لپ تاپ قابل تعویض یا قابل ارتقا نیستند ، به استثنای اجزای قابل جدا شدن ، مانند باتری یا درایو CD / CDR / DVD. این محدودیت یکی از تفاوتهای عمده بین لپ تاپ ها و رایانه های رومیزی است ، زیرا موارد بزرگ "برج" که در رایانه های رومیزی استفاده می شود به گونه ای طراحی شده اند که مادربردهای جدید ، دیسک های سخت ، کارت های صدا ، RAM و سایر اجزای آن می توانند اضافه شوند. در یک لپ تاپ بسیار جمع و جور ، مانند بند ، ممکن است هیچ اجزای قابل ارتقا وجود نداشته باشد. [35]
اینتل ، ایسوس ، کامپال ، کوانتا و برخی دیگر از تولیدکنندگان لپ تاپ استاندارد مشترک ساختمان بلوک را برای قطعات لپ تاپ ایجاد کرده اند تا برخی از ناکارآمدی های ناشی از عدم استاندارد و عدم توانایی در به روزرسانی قطعات را برطرف کند. [36]
بخشهای زیر خلاصه تفاوتها و ویژگیهای متمایز اجزای لپ تاپ در مقایسه با قطعات رایانه شخصی رومیزی است. [37]
نمایش دادن
از نظر داخلی ، یک صفحه نمایش یک صفحه LCD است که می تواند دارای نور پس زمینه CCFL یا LED باشد که با استفاده از پروتکل LVDS به لپ تاپ رابط می شود ، در حالی که در خارج ، می تواند یک صفحه براق یا یک صفحه مات باشد. بیشتر لپ تاپ های مدرن از یک نمایشگر ماتریس فعال رنگی با اندازه 13 اینچ (33 سانتی متر) VIS یا بزرگتر مبتنی بر نور LED با وضوح 1280 80 800 (16:10) یا 1366 × 768 (16: 9) پیکسل و بالاتر بهره می برند. مدل هایی با روشنایی مبتنی بر LED مصرف برق کمتری دارند و اغلب روشنایی را افزایش می دهند. نوت بوک ها با صفحه نمایش 10 اینچ (25 سانتی متر) یا کوچکتر به طور معمول از وضوح تصویر 1024 × 600 استفاده می کنند ، در حالی که نت بوک ها و زیر نوت بوک ها با صفحه نمایش 11.6 اینچ (29 سانتی متر) یا 12 اینچ (30 سانتی متر) از وضوح استاندارد نوت بوک استفاده می کنند. داشتن صفحه نمایش با وضوح بالاتر به شما اجازه می دهد تا موارد بیشتری به صورت هم زمان روی صفحه قرار بگیرند و توانایی کاربر در چند وظیفه ای را بهبود ببخشند ، اگرچه در وضوح بالاتر در صفحه های کوچکتر ، این رزولوشن فقط برای نمایش گرافیک و متن واضح تر است تا افزایش سطح قابل استفاده. از زمان معرفی MacBook Pro با صفحه نمایش رتینا در سال 2012 ، در دسترس بودن نمایشگرهای با وضوح بسیار بالا (1920 × 1080 و بالاتر) ، حتی در سیستم های نسبتاً کوچک ، و در وضوح صفحه نمایش های 15 اینچی معمول ، افزایش یافته است. بالغ بر 3200 × 1800 موجود است. نمایشگرهای خارجی می توانند به بیشتر لپ تاپ ها متصل شوند و مدل های دارای Mini DisplayPort می توانند حداکثر سه مورد را اداره کنند. [38]
واحد پردازش مرکزی
واحد پردازش مرکزی لپ تاپ (CPU) دارای ویژگی های پیشرفته صرفه جویی در مصرف انرژی است و گرمای کمتری را نسبت به یک مورد صرفاً برای استفاده در دسک تاپ تولید می کند. به طور معمول ، پردازنده های مرکزی لپ تاپ ساخته شده پس از سال 2018 دارای چهار هسته پردازنده هستند ، اگرچه مدل های 6 هسته ای و 8 هسته ای نیز در دسترس هستند. برای قیمت پایین و عملکرد اصلی ، دیگر تفاوت عملکرد قابل توجهی بین پردازنده های لپ تاپ و دسکتاپ وجود ندارد ، اما در پایان ، سریعترین پردازنده های دسک تاپ هنوز به میزان قابل توجهی بهتر از سریعترین پردازنده های لپ تاپ عمل می کنند ، این هزینه به دلیل مصرف زیاد انرژی و تولید گرما است. ؛ سریعترین پردازنده های لپ تاپ با 56 وات گرما ، در حالی که سریعترین پردازنده های دسک تاپ با 150 وات کار می کنند.
طیف گسترده ای از پردازنده های مرکزی برای لپ تاپ های اینتل ، AMD و سایر تولیدکنندگان طراحی شده اند. در معماری های غیر x86 ، موتورولا و IBM تراشه های لپ تاپ های قبلی اپل مبتنی بر PowerPC (iBook و PowerBook) را تولید کردند. بسیاری از لپ تاپ ها دارای پردازنده مرکزی قابل جابجایی هستند ، اگرچه در چند سال گذشته این مورد کمتر متداول شده است زیرا روند به سمت مدل های نازک و سبک تر بوده است. در لپ تاپ های دیگر پردازنده بر روی مادربرد لحیم می شود و قابل تعویض نیست. این در اولترابوک ها تقریباً جهانی است.
در گذشته ، برخی از لپ تاپ ها به جای نسخه لپ تاپ از پردازنده دسکتاپ استفاده می کردند و با هزینه های بیشتر ، گرما و عمر باتری محدود ، عملکرد بالایی داشته اند ، اما این عمل از سال 2013 منقرض شد. بر خلاف نسخه های رومیزی آنها ، اورکلاک پردازنده های لپ تاپ تقریباً غیرممکن است. حالت عملکرد حرارتی لپ تاپ ها بسیار نزدیک به حد مجاز است و تقریباً فضای خالی برای افزایش دمای کار مربوط به اورکلاک وجود ندارد. امکان بهبود سیستم خنک کننده یک لپ تاپ برای امکان اورکلاک بسیار دشوار است.
واحد پردازش گرافیکی
در بیشتر لپ تاپ ها ، یک واحد پردازش گرافیکی (GPU) برای صرفه جویی در مصرف برق و فضای داخلی در CPU ادغام شده است. این توسط Intel با سری Core i پردازنده های تلفن همراه در سال 2010 و پردازنده های مشابه پردازش واحد شتاب دهنده (APU) توسط AMD در اواخر همان سال معرفی شد. قبل از آن ، ماشین های سطح پایین تمایل داشتند از پردازنده های گرافیکی یکپارچه در چیپ ست سیستم استفاده کنند ، در حالی که ماشین های بالاتر از پردازنده گرافیکی جداگانه ای برخوردار بودند. در گذشته ، لپ تاپ های فاقد پردازنده گرافیکی جداگانه از نظر کاربردی برای بازی و برنامه های حرفه ای شامل گرافیک سه بعدی محدود بودند ، اما قابلیت های گرافیک یکپارچه با پردازنده گرافیکی با رده پایین پردازنده های گرافیکی اختصاصی در چند سال گذشته همگرا شده است. لپ تاپ های سطح بالاتر که برای بازی یا کارهای سه بعدی حرفه ای در نظر گرفته شده اند ، همچنان با پردازنده های گرافیکی اختصاصی و حتی در برخی موارد روی مادربرد یا به عنوان کارت داخلی برای پردازنده های گرافیکی اختصاص داده شده اند. از سال 2011 ، این موارد تقریباً همیشه شامل گرافیک های قابل تغییر هستند به طوری که در صورت عدم تقاضا برای پردازنده گرافیکی اختصاصی با کارایی بالاتر ، از پردازنده گرافیکی یکپارچه با کارایی بیشتر استفاده خواهد شد. Nvidia Optimus و AMD Hybrid Graphics نمونه هایی از این نوع سیستم گرافیکی قابل تغییر هستند.
حافظه
اکثر لپ تاپ ها از ماژول های حافظه SO-DIMM (ماژول حافظه دو خطی با خط کوچک) استفاده می کنند ، زیرا اندازه آنها تقریباً نیمی از اندازه DIMM های رومیزی است. [37] بعضی اوقات از پایین لپ تاپ برای سهولت در بروزرسانی در دسترس هستند یا در مکانهایی قرار نمی گیرند که برای جایگزینی کاربر در نظر گرفته نشده اند. اکثر لپ تاپ ها دارای دو اسلات حافظه هستند ، اگرچه برخی از مدل های پایین رده تنها دارای یک اسلات هستند و برخی از مدل های سطح بالا (معمولاً ایستگاه های کاری مهندسی موبایل و چند مدل رده بالا که برای بازی در نظر گرفته شده اند) دارای چهار اسلات هستند. بیشتر لپ تاپ های میان رده به کارخانه مجهز به رم 4-8 گیگابایتی هستند. با لپ تاپ های سطح بالاتر که حاوی 16 گیگابایت رم یا بیشتر هستند. نت بوک ها معمولاً فقط به 1 تا 2 گیگابایت حافظه رم مجهز هستند و در صورت کلی ، فقط تا 2 گیگابایت قابل ارتقا هستند. ممکن است لپ تاپ ها برای صرفه جویی در فضا حافظه ای به مادربرد لحیم کرده باشند که به این ترتیب لپ تاپ می تواند طرح شاسی نازک تری داشته باشد. حافظه لحیم شده به راحتی قابل ارتقا نیست.
حافظه داخلی
به طور سنتی ، لپ تاپ ها دارای یک درایو دیسک سخت (HDD) به عنوان ذخیره سازی اصلی غیر فرار بودند ، اما به دلیل مصرف برق زیاد ، تولید گرما و وجود قطعات متحرک ، برای استفاده در دستگاه های تلفن همراه ناکارآمد بود که می تواند به هر دو آسیب برساند خود درایو و داده های ذخیره شده در هنگام ناپایداری لپ تاپ از نظر جسمی ، به عنوان مثال در حین استفاده از آن هنگام حمل و نقل یا پس از افت تصادفی آن. با ظهور فناوری حافظه فلش ، اکثر لپ تاپ های میان رده و پیشرفته درایوهای جمع و جور ، کارآمد و سریع تر (SSD) ترجیح دادند که خطر درایو و خرابی اطلاعات ناشی از تأثیرات فیزیکی لپ تاپ را برطرف می کند. [39] اکثر لپ تاپ ها از درایوهای 2.5 اینچی استفاده می کنند که نسخه کوچکتری از فاکتور شکل درایو رومیزی 3.5 اینچی هستند. HDD های 2.5 اینچی جمع و جور تر ، کم مصرف هستند و گرمای کمتری تولید می کنند ، در عین حال ظرفیت کمتری دارند و سرعت انتقال داده آنها کندتر است. برخی از لپ تاپ های بسیار جمع و جور حتی از HDD های کوچکتر 1.8 اینچی نیز پشتیبانی می کنند. با این حال ، برای SSD ها ، این معاملات مربوط به کوچک سازی وجود ندارد ، زیرا SSD ها به گونه ای طراحی شده اند که دارای رد پای بسیار کمی باشند. SSD ها دارای ضریب شکل سنتی 2.5 یا 1.8 اینچی یا یک لپ تاپ مخصوص کارت mSATA یا M.2 هستند. SSD ها دارای سرعت انتقال داده بالاتر ، مصرف برق پایین تر ، میزان خرابی پایین تر و ظرفیت بیشتری هستند [40] [41] [42] [43] در مقایسه با HDD ها. با این حال ، هزینه HDD به طور قابل توجهی پایین است.
اکثر لپ تاپ ها می توانند شامل یک درایو 2.5 اینچی باشند ، اما تعداد کمی از لپ تاپ ها با صفحه نمایش بزرگتر از 15 اینچ می توانند دو درایو را در خود جای دهند. برخی از لپ تاپ ها از حالت ترکیبی پشتیبانی می کنند و درایو 2.5 اینچی ، به طور معمول یک HDD جادار برای داده ها ، با درایو mSATA یا M.2 SDD را ترکیب می کنند ، که دارای ظرفیت کمتری هستند ، اما سرعت خواندن / نوشتن آنها بسیار سریع تر است. پارتیشن سیستم عامل بر روی SSD قرار دارد تا عملکرد ورودی و خروجی لپ تاپ را افزایش دهد. روش دیگر برای افزایش کارایی استفاده از SSD کوچکتر 16-32 گیگابایت به عنوان حافظه نهان با سیستم عامل سازگار است. بعضی از لپ تاپ ها ممکن است قابلیت ارتقا drive درایو بسیار محدودی داشته باشند که SSD مورد استفاده دارای شکل غیراستاندارد باشد یا به کارت دختر اختصاصی نیاز داشته باشد. [44] فضای برخی از لپ تاپ ها بر روی SSD نصب شده بسیار محدود است و در عوض به ذخیره سازی سرویس های ذخیره سازی ابری برای ذخیره سازی داده های کاربر متکی هستند. Chromebook نمونه بارز این روش است. انواع HDD های خارجی یا سرورهای ذخیره داده NAS با پشتیبانی از فناوری RAID می توانند تقریباً به هر لپ تاپی از طریق رابط هایی مانند USB ، FireWire ، eSATA یا Thunderbolt یا از طریق یک شبکه سیمی یا بی سیم متصل شوند تا فضای بیشتری برای ذخیره سازی داده ها. بسیاری از لپ تاپ ها دارای یک کارت خوان هستند که امکان استفاده از کارت های حافظه را فراهم می کند ، مانند آنهایی که برای دوربین های دیجیتال استفاده می شوند ، که به طور معمول کارت های SD یا microSD هستند. این امکان را برای کاربران فراهم می کند تا تصاویر دیجیتالی را از یک کارت SD بر روی لپ تاپ بارگیری کنند ، بنابراین به آنها امکان می دهد تا محتوای کارت SD را پاک کنند تا فضای لازم برای گرفتن عکس های جدید آزاد شود.
درایو رسانه قابل جابجایی
درایوهای دیسک نوری با قابلیت پخش CD-ROM ، دیسک فشرده (CD) ، DVD و در بعضی موارد ، دیسک های Blu-ray (BD) ، تقریباً در اوایل سال 2010 در مدل های کاملاً بزرگ جهانی بودند. درایو دیسک در لپ تاپ هایی با صفحه نمایشی بالاتر از 15 اینچ (38 سانتی متر) کاملاً رایج است ، اگرچه گرایش به دستگاه های سبک تر و سبک تر ، به تدریج این درایوها و پخش کننده ها را حذف می کند. این درایوها در لپ تاپ های کامپکت مانند ساب نوت بوک و نت بوک غیر معمول هستند. درایوهای نوری لپ تاپ معمولاً از فاکتور شکل استاندارد پیروی می کنند و معمولاً دارای یک اتصال استاندارد mSATA هستند. غالباً می توان درایو نوری را با مدل جدید جایگزین کرد. در مدل های خاص لپ تاپ ، امکان جایگزینی درایو نوری با هارد دیسک دوم وجود دارد ، با استفاده از کدی که فضای اضافی درایو نوری را اشغال می کند.
