ذهنم مدام از یک شاخه به شاخه دیگه می پره ولی خب فکر کنم برای شروع نوشتن احساس الانم، خوب باشه...
انگار که توی یه تونل به دنیا اومدم. باید ازش بیرون برم ولی می ترسم. کسی هم نیست بهم بگه چیکار کنم. با کلی سوال یه گوشه از تونل نشستم. انگار که منتظر یه ناجی باشم اما هیچ وقت کسی نمیاد . زمان می گذره و من از زندگی با خودم خسته می شم. کم کم یه پوچی درونی سراغم میاد. پوچی رشد و ریشه هاش رو، روز به روز محکم تر می کنه. تلاش می کنم نابودش کنم اما هر دفعه مثل علف هرزی، دوباره رشد می کنه. باعث می شه همه چیز رو خاکستری ببینم، احساساتم بمیرن و از من فقط جسمی بمونه که روحش مُرده.
