
یه بار یکی از مراجعهام گفت:
"من فقط مادر نیستم. من یه ارتشم، یه ارتشِ تنها با یه سرباز زخمی" و من ساکت شدم. نه به خاطر اغراقش، بلکه به خاطر حقیقتی که پشت جملهاش زل زده بود تو چشمام.
مادر بودن آسون نیست،اما وقتی تنها باشی یه داستان دیگهست. مادر بودن تبدیل میشه به یه جور دیگه از زندگی. یه جور زندگی که کمتر کسی از بیرون میفهمدش. یه زندگی که خیلی وقتها با لبخندهای نصفه و خوابهای پارهپاره جلو میره.
شبها، وقتی خونه آرومه، وقتی بچه (ها) خوابه، خیلیها فکر میکنن این یعنی استراحت. اما تو میدونی که تازه شروع میشه. شروع فکرهای بیپایان. هزار تا “باید” که توی ذهنت قطار میشن و تا دم صبح هم ولت نمیکنن. قسط، اجاره، مدرسه، لباس، دکتر، تنهایی، آینده… . همهش هست، ولی هیچکس نمیپرسه تو کجایی بین همهی اینا.
تو فقط یه مادر نیستی. تو معلمی، روانشناسی، نانآوری، حسابداری، گاهی هم یه دست محکم برای گرفتن دست خودت.
گاهی خودت رو هم فراموشت میشه. یاد میگیری ساکت باشی. یاد میگیری قوی باشی. نه چون همیشه دلت میخواد قوی باشی، بلکه چون راه دیگهای نمیشناسی. اونقدری که حتی وقتی کسی میپرسه «حالت چطوره؟» نمیدونی باید از کجا شروع کنی…
و دردناکتر از همه اینه که خیلی وقتها، قضاوت هم میشی. نه چون کار بدی کردی، فقط چون یه مادر تنهایی. انگار بودنِ بدون شریک، یه نقصه. انگار چون تنها شدی، مادر خوبی نمیتونی باشی. ولی تو هر روز خلاف اینو ثابت میکنی. با هر بار بیدار شدن وسط شب. با هر بوسهای که روی پیشونی بچهات میزنی وقتی دلت خودش بوسه میخواد.
تو زنی. زنی که ایستاده. نه چون باد نمیوزه، چون ریشه داره. اما میدونی چی بیشتر از همه لازمه؟ اینه که یکی باشه که بگه: "تو حق داری خسته باشی" ، "تو حق داری که گاهی فقط خودت باشی. نه مادر، نه مدیر، نه قهرمان" .
من نمیخوام بهت بگم قوی باش، نمیخوام بگم “همه چی درست میشه”. این جملهها رو زیاد شنیدی و میدونی چقدر گاهی بیمعنی میشن.
من فقط میخوام بگم اگه صدات شنیده نشده، اینجا جاییه که صدا میشی. جایی برای مادران تنها که دارن بار یه زندگی رو به دوش میکشن. تو همیشه مراقب بودی، از لحظههایی که کسی ندیده، تا تصمیمهایی که کسی درکشون نکرد. بارها توی دل خودت فرو رفتی که دیگران بتونن برقرار بمونن.
حالا شاید وقتشه کمی هم به خودت برگردی، نه برای اینکه بخوای کاری بکنی، فقط برای اینکه یادت بیاد هنوز هستی. هنوز مهمی. هنوز زندهای.
خستگیهات بیدلیل نیست، اشکهات هم بیجا نیست و چیزی که تو رو قوی کرده، لزوماً تحمل نبوده—بلکه قلبی بوده که هر روز دوباره بلند شده، حتی وقتی صداش شنیده نمیشده.
با همهی شکنندگیهات، با همهی زیباییهات و شاید اون روز همین حالاست؛ نه پررنگ، نه عجیب، فقط یک لحظه کوتاه که توی دلش یه نفس تازه هست.
همینکه هنوز میخونی، یعنی هنوز نوری هست و گاهی، همهچی از یه تلنگر شروع میشه.
یه فکر، یه کلمه، یه سکوتی که بالاخره امن میشه.
همین. نه بیشتر.
و این شاید کافی باشه برای دوباره بلند شدن.
مریم (سارا) طیبی
درمانگر پویشی
۷ مرداد ماه ۱۴۰۴