
دیروز در حالی داشتم برای انجام دادن یک به یک کارهایم فکر میکردم، دوستم زنگ زد و بعد از احوالپرسی و چاقسلامتی درست و حسابی. منمنکنان درخواستش را اعلام کرد. در نوشتن پایاننامهاش دچار مشکل شده بود و نیاز به کمک داشت. آمدم زبان باز کنم که: «حتما، کاری نداره که.» ولی بلافاصله یاد مطلبی که چند وقت پیش در یک کتاب خوانده بودم افتادم. در آن کتاب نوشته شده بود که زمانی که کسی از شما درخواستی دارد، بلافاصله پاسخ ندهید، بلکه پنج ثانیه مکث کنید و در این فرصت، کمی فکر کنید و سپس پاسخ دهید. گفته بود که افراد موفق این کار را میکنند. من هم برای اینکه از قافلهی موفقین عقب نیفتم. زبان به دهان گرفتم و با اینکه میدانستم پاسخم به درخواست دوستم مثبت است ولی نگاهم را دوختم به ثانیه شمار ساعت و به زحمت توانستم دندان روی جگر بگذارم و «باشه» حبس شده توی دهانم را رها نکنم.
ولی در همین اثنا و درست در ثانیههای آخر، یاد مبحث دیگری نیز افتادم که این روزها حسابی بازارش داغ است. قدرت نه گفتن. راستش در همان گیر و دار، یاد تمام کارهایی که باید انجام میدادم افتادم و این شد که، با در آمیختن دو آموزه ذکر شده، یک نه قاطع به دوستم گفتم و به او توضیح دادم که سرم شلوغ است و نمیتوانم.
القصه، به محض قطع کردن گوشی با یک ذهنیت خوب نسبت به خودم بابت عملی کردن چیزی که اکثر مردم در گفتن آن دچار رودربایستی و تنش با خود هستند؛ شادمانانه، سراغ چک لیست کارهایم رفتم.
ولی چشمتان روز بد نبیند که یکباره، شکمم چنان به قارو قور کردن افتاد که تصمیم گرفتم چیزکی بخورم و بعد کارهایم را شروع کنم. بعد از پر کردن خندق بلا؛ دیگر تصمیم جدی گرفتم که شروع کنم به یکی یکی انجام دادن کارهایم. که چشمهایم جنبید و نگاهم به گوشیام افتاد و یکهو یادم افتاد که خیلی وقت است که از حال و روز یکی از دوستانم خبر ندارم. به خودم گفتم: «یه کوچولو حال زهرا رو بپرسم بعد.» خلاصه بعد از اینکه یک ساعت تمام با دوستم حسابی چت کردیم و خیالمان از احوالات هم راحت شد؛ راضی به خداحافظی و ماچ و قلب فرستادن شدیم.
اینبار اما با جدیت بیشتر و دست به کمر رو به رو کمدم ایستادم و به چک لیستم نگاهی انداختم. از بین بیشمار کارهایی که همهشان در انتظار یک تیک خوش قد و قامت کنار خودشان بودند؛ نوشتن مقاله را انتخاب کردم. لپ تاپ را روشن کردم بلافاصله به اینترنت وصل شدم تا رصدی از مقالههای بروز داشته باشم. ولی آنقدر درگیر موضوعات متنوع و خارج از حوزهی تحقیق خود شدم که وقتی به خودم آمدم، 2 ساعت گذشته بود و من هیچ کاری نکرده بودم. فن نیمهجان لپتاپم به هن وهن افتاده بود و لپتاپ حسابی داغ کرده بود. این شد که ترجیح دادم تا از خیر نوشتن مقاله بگذرم و تا در این آشفته بازار لپتاپم را به فنا ندادهام، خاموشش کنم.
خلاصه دیروز این دور باطل انجام ندادن کارهایم به بهانههای مختلف آنقدر ادامه پیدا کرد که آخر شب وقتی از کنار چکلیستم رد میشدم، سرم را پایین انداختم تا نبینمش.
من همانطور که توی رختخواب غلت میخوردم، روزم را مرور کردم و متوجه شدم که من توانایی، نه گفتن به دیگران را پیدا کردهام. ولی هنوز قدرت گفتن یک نه قاطع و کشدار، به تمایلات درونی و وسوسهانگیز خودم را ندارم.