
«من از سطح سیمانی قرن می ترسم.
بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان، چراگاه جرثقیل است.»
سهراب سپهری
در این روزهای به اجبار خانه نشینی، دل آدم بیشتر میگیرد. مخصوصا اگر خانهات همسطح با کف خیابان باشد و کنارش ساختمانهای بلند، قد علم کرده باشند.
راستش تازه میفهمم که چرا سهراب، از سطح سیمانی قرن میترسیده است. در این عصر سیمانی، انسانها با سنگ و سیمان و آهنپاره، چنان به جان یکدیگر افتادهاند و حتی نور خورشید را از هم دریغ میکنند. شاهنشینان از آن بالا با لبخندهای تصنعیشان، کفنشینان را به سکوت و سکون دعوت میکنند و میگویند که در تلاشند تا تغییری در زاویه تابش خورشید ایجاد کنند.
من که خیلی وقت است دل بریدهام از وعده و وعیدها، به فکر میافتم که کاری کنم. نگاهم را از سطح سیمانی قرن میگیرم و آن را میداونم به داخل خانه کوچکمان. دنبال چیزی هستم که انرژی بگیرم از آن. باز هم لبخندزیبای گل بندانگشتیام به دادم میرسد و مرا سر ذوق میآورد. راستش کم نیاوردن را از همین گل کوچک یاد گرفتهام. به جای اینکه نگاه های رشکبرانگیزش را بدوزد به گلهای سبز و بلند گلدانهای خوشآب و رنگ؛ انرژیاش را میریزد توی وجود خودش و ریشه میدواند در خاکش و بزرگ و بزرگتر میشود.

حالا اما، نوبت من است که چشم بگیرم از دیگران و کاری کنم. اما نمیدانم چه کنم. به دلم میافتد که چیزی بنویسم. بلند میشوم و میروم، توی قفسه دنبال دفترچهام میگردم که دستم میخورد و جعبه مداد رنگی پرت میشود پایین و مدادهای تویاش پخش و پلا میشوند روی زمین. مداد سبز یک ور اتاق میافتد و مداد زرد سمت دیگر.
مینشینم روی زمین و شروع میکنم به جمع کردن دانه دانهشان. دوسال پیش بود که از یک مغازه زیرپلهای توی خیابان انقلاب خریدمشان. آن روزها ذوق رنگ کردن داشتم. به هر چیزی که میرسیدم، رنگ میپاشیدم رویاش. از چهرهی بیروح آدمها گرفته تا خیابانهای خاکستری رنگ گُر گرفته از شدت گرما. خوب یادم است که خیابانها را با قدمهای بلند و لبخندهای کشیدهام رنگ میکردم و آدمها را هم به خیال خودم با گوش دادن به حرفهایشان و دل دادن به دلشان.
این روزها که، هم قدمهایم کوتاهتر شده است و هم لبخندهایم محوتر، به آن روزها زیاد فکر میکنم.
این روزها که گوشهایم سنگین شدهاند بس که درد شنیدهاند، به آن روزها زیاد فکر میکنم.
به خودم میآیم و میگویم: 《چه شد که از رنگ کردن دست کشیدم؟》
بعد همینطور که دارم مدادها را از روی زمین جمع میکنم به قد و اندازهشان نگاه میکنم. مداد سیاه و قهوهای و سرمهای عجب قدی دارند. پس چرا بنفش و سبز و آبی و زرد انقدر کوتاهاند؟
بگذار ببینم مداد صورتی کو؟ قرمز کجا گم و گور شده است؟ نارنجی را هم که نمیبینم.
بهتزده میگویم: 《تو که هر چه شادی داشتهای خرج کردهای.》
به دیوارهای سیمانی خانهی همسایه نگاه میکنم و میگویم:《بلند شو دختر، بلند شو و جعبهی مداد رنگی جدیدی بخر. این بار اما بزرگتر و شادتر!》
