مادر جان سرش را به شیشه پنجره سمت چپ تکیه داده است و تسبیح می‌اندازد و ذکر می‌گوید. رد یک حلقه‌ی کمرنگ اشک را می‌توان از پشت شیشه های زمخت عینکش دید. سینا سرش را روی زانوهای من گذاشته و پاهای کوچکش را تا کرده است تا مادر جان اذیت نشود. قطرات باران، آرام آرام بر روی شیشه می‌زند. بابا که انگار بخواهد سکوت را بشکند؛ دکمه رادیو را فشار می‌دهد. صدای بلند یک آهنگ شاد، ماشین را می‌لرزاند. تا بابا به خودش بیاید، مامان دست دراز می‌کند و رادیو را خفه می‌کند. سینا کمی جا‌به جا می‌شود و مامان را صدا می‌زند.
مامان می‌گوید:«جانم»
سینا با صدای گرفته‌ای می‌پرسد:« چرا آقاجون مُردش؟»
مامان با دستمال مچاله شده‌اش، آب بینی‌اش را می‌گیرد و می‌گوید: «مُردش نه پسرم باید بگی فوت کردش.»
اشک حلقه زده در چشم‌های مادرجان جانی دوباره می‌گیرد و از روی گونه‌هایش سُر می‌خورد و بر روی گره روسری‌اش در زیر چانه می‌ایستد.
مامان ادامه می‌دهد، «چون‌که آقاجون مریض بود.»
سینا دوباره می‌پرسد:«هر کسی که مریض باشه می‌میره؟ نه ببخشید فوت می‌کنه؟»
مامان با بی‌حوصلگی می‌گوید: «نمی‌دونم... شاید، آره.»
سینا برای چند ثانیه ساکت می‌شود، بعد انگار که چیزی را نفهمیده باشد با شک و تردید می‌پرسد: «مامان بهنام رو یادته؟»
مامان یک نه کوتاه و بریده‌ای می‌گوید.
سینا با صدای محکم‌تری می‌گوید: «بهنام دیگه همکلاسی کلاس اولم، همون که کنارم می‌نشست.»
مامان با بی‌حوصلگی جواب می‌دهد: «خب؟»
سینا با آب و تاب ادامه می‌دهد،«پس چرا اون فوت نکرد؟ آخه خودش بهم گفته بود که مریض هستش، یه روز که حالش خیلی بد بود گفت من از دوسالگی قلبم مریضه همش می‌رم دکتر.»
مامان می‌گوید: «چه می دونم، حالا تو انقدر بگو که اون بچه هم بمیره.»
بابا از آینه نگاهی به سینا می‌اندازد و می‌گوید:« سینا جان، قرار نیست که همه‌ی مریض‌ها بمیرن، آقاجون هم پیر شده بود، تو باید برای دوستت دعا کنی که زود خوب بشه.»
سینا باشه‌ای می‌گوید و ساکت می‌شود. باران شدت بیشتری گرفته است و آسمان تیره‌تر شده است.
مادر جان با صدای گرفته‌ای می‌پرسد:« رضا جان، داداشت چی می‌گفت سر خاک آقات؟ نگو هیچی که خودم دیدم عصبی شدی مادر.»
مامان سریع سرش را به سمت بابا می‌چرخاند و با نگاهش می‌پرسد که چه شده است. بابا سری تکان می‌دهد و بلند می‌گوید: «هیچی مادر، حرف مفت می‌زد. شما نگران نباش، خودم حسابش رو می‌ذارم کف دستش!»
مامان سری به عقب بر می‌گرداند و نگاهی به مادرجان می‌کند و آرام از بابا می‌پرسد: «نکنه هنوز کفن آقاجون نپوسیده، محسن ادعای ارث و میراث کرده؟»
مادرجان آه محکمی می‌کشد و می‌گوید: «کدوم ارث و میراث؟ از اون خدا بیامرز فقط یک خونه شصت‌متری ته کوچه بن‌بست، مونده، هر چی رو داشتیم و نداشتیم و دادیم به محسن.»
مامان می‌گوید: «مادرجون ناراحت نشی‌ها ولی این آقا محسن شما به همین خونه‌ی ته کوچه بن بست هم رحم نمی‌کنه». بابا نگاه تندی به مامان می‌اندازد. مامان غرولندی می‌کند که : «مگه دروغ می‌گم، این خط، این نشون.»
مادرجان اشک‌هایش را با گوشه‌ی روسری سیاهش پاک می‌کند و می‌گوید:« از همین می‌ترسم، می‌ترسم آخر عمری آواره کوچه و خیابون شم.»
بابا می‌گوید :«مادر من، این چه حرفیه، مگه من مُردم که تو آواره شی. اون محسن مفت‌خور هم یه چی گفت. شما نگران نباش! من نمی‌ذارم این خونه رو هم بفروشه و پولش رو حیف و میل کنه.»
مادرجان با صدای آرامی می‌گوید :«یه ماه پیش گفت که می‌خواد یه کار و کاسبی راه بندازه، می‌گفت اگه خونه رو بفروشه، می‌تونه با پولش یه جایی رو اجاره کنه و چهار تا کارگر بگیره و کارگاه کیف‌دوزی راه بندازه، قسم می‌خورد که راست می‌گه» بابا با دست، محکم روی فرمان می‌کوبد و با عصبانیت می‌گوید:«کدوم کار و کاسبی؟ کدوم کارگاه؟ محسن اگه جربزه داشت که همون ده سال پیش که من خودم رو به آب و آتیش زدم تا یه جا پاگیر بشه، می‌شد. نه مادر من، محسن نقل این حرف‌ها نیست»
مادرجان آه بلندی می کشد و می‌گوید: «چی بگم مادر، حالا شاید این‌بار...» بابا حرفش را قطع می‌کند و می‌گوید: «تو رو به روح آقام قسمت می‌دم دست بردار از این دلسوزی‌هات، تو هنوز بعد 40 سال پسر خودت رو نشناختی؟»
صدای گریه‌ی مادر جان بیش‌تر می‌شود و می‌گوید: «آخه بچمه، وقتی اینجوری می‌بینمش جیگرم آتیش می‌گیره به والله» بابا که حالا رگ سیاه گردنش بیرون زده است می‌گوید: «به خاک آقاجون قسم، محسن نه برای شما پسر بود، نه برای من برادر، اصلا مریضی آقاجون همش زیر سر محسن بودش، اگه انقدر اون خدابیامرز رو اذیت نمی‌کرد، قلبش نمی‌گرفت و تو گوشه بیمارستان جون نمی‌داد. اصلا من مرگ آقاجون رو از چشم محسن می‌بینم این محسن بود که آقاجون رو کشت.»
سینا می‌پرسد:« بابا، جدی جدی، عمو محسن آقاجون رو کشت؟»
بابا می‌گوید: «آره بابا»
سینا با چشم های گرد شده می‌پرسد: «یعنی عمو محسن قاتله؟»
بابا می‌گوید:«آره بابا جون قاتله، کسی که باعث مرگ پدرش بشه، قاتله!»
مامان چپ چپ به بابا نگاه می‌کند و می‌گوید: «این حرف‌ها چیه که به بچه می‌زنی؟»
بابا داد می‌زند:«تو دیگه شروع نکن.»
آسمان می‌غرد. باران شدت بیشتری می‌گیرد. بابا برف‌پاک کن را روی دور تند می‌گذارد. مادرجان، گوشه‌ی چادرش را روی صورتش می‌کشد و شانه‌هایش تکان می‌خورند. مامان و بابا همچنان بگو و مگو می‌کنند. شیشه را پایین می‌دهم و دستم را بیرون می‌برم، یک مشت آب در دست‌هایم جمع می‌شود. چشم‌هایم را می‌بندم و به آقاجان که زیر خروارها خاک خوابیده است فکر می‌کنم. به مادرجان فکر می‌کنم که دلتنگ آقاجان شده است یا برای تنهایی‌های خودش اشک می‌ریزد؟ به بابا و عمو محسن فکر می‌کنم. به سینا که چطور می‌خواهد مرگ را درک کند.
ناگهان با صدای جیغ مامان چشم‌هایم باز می‌شوند. برف پاک کن لکه‌های قرمزی را از روی شیشه پاک می‌کند. بابا با دست‌های لرزانش، فرمان را سفت چسبیده است. مادر جان با صدای بلند یا حسین می‌گوید. سینا بلند شده و نشسته است. بهت زده رو به رویم را نگاه می‌کنم. از ماشین پیاده می‌شویم، به محض پیاده شدن و دیدن دخترکی که نقش زمین شده است؛ دست‌هایم را روی چشم‌های سینا می‌گذارم و از ماشین فاصله می‌گیریم. صدای جیغ زنی را می‌شنوم که فریاد می‌زند: «بچه‌ام رو کشتی.»
در فاصله چند متری از ماشین می‌ایستیم و دستم را از روی چشم‌های سینا بر می‌دارم. زیر باران بهت زده نگاهم می‌کند و می‌گوید: «آبجی بابا قاتله؟»
دست‌های کوچکش را می‌گیرم، به سمت خودم می‌کشانمش و صورتش را بین دست‌هایم جا می‌دهم، نگاهی به چهره آشفته بابا می‌اندازم و آرام می‌گویم نه داداشی، نه.
