ویرگول
ورودثبت نام
طیبه ثابتی
طیبه ثابتیهمیشه خودم را در احاطه‌ی سکوتی عجیب یافته‌ام. سکوتی برآمده از یک هیاهوی درونی. برای رهایی از این هیاهوست که می‌نویسم.
طیبه ثابتی
طیبه ثابتی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

دمی با موراکامی


راستش را بخواهید من هیچ وقت حس خوبی نسبت به دویدن نداشته‌ام و به غیر از ایام کودکی که به اقتضای دوران، همراه با بچه‌های محله به بازی و سرگرمی و گرگم به هوا، مشغول می‌شدیم دیگر یادم نمی‌آید که با شور و ذوق دویده باشم.

در ایام مدرسه هم، هر بار که معلم ورزش، سوتش را به دهان می‌گذاشت و نفسش را در آن می‌دمید و ما را حسابی به دور حیاط مدرسه می‌دواند؛ من همیشه جزء افرادی بودم که دست آخر، هن‌هن‌کنان و نفس‌زنان نقش بر زمین می‌شدم و هر چه فحش و ناسزا بود، توی دلم و گاها هم زیرلب و با صدای آرامی نثار معلم می‌کردم که مرا به چنین روزی در آورده است.

با خواندن کتاب «از دو حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم» همه‌ی خاطرات و نفرت‌هایم از دویدن بار دیگر، برایم تداعی شد و با علاقه‌ای که موراکامی در صفحه به صفحه کتابش، برای دویدن در من ایجاد کرده بود تناقض پیدا کرد و دچار شوریدگی کم سابقه‌ای شدم.

من حین خواندن این کتاب آنقدر شیفته‌ی، این عادت شگفت‌انگیز 30 ساله موراکامی شدم که دلم می‌خواست هر چه سریع‌تر کفش‌هایم را پایم کنم و کل شهر را یک دور بدوم. بماند که نفرت ته‌نشین شده‌ی سال‌های نوجوانی در وجودم بر این شیفتگی فائق آمد و من بیخیال دویدن در کل شهر شدم. ولی در صفحه به صفحه کتاب همراه موراکامی در کوچه و خیابان و پارک و مسابقات متعددی که در آن‌ها شرکت کرده بود دویدم و تحسینش کردم.

جذابیت دوچندان کتاب برای من به خاطر نویسنده بودن موراکامی است که گاها در این کتاب هم گریزی به نوشتن و نویسندگی زده است. ضمن این‌که، در این کتاب تجربه‌ی رنج‌ها، سختی‌ها، شکست‌ها، پیروزی‌ها، حسرت‌ها و لبخندها به خوبی تصویر شده است.

پیش از خواندن این کتاب، هر صبح که می‌خواستم صفحات صبح‌گاهی‌ام را بنویسم؛ هزار و یک سوال بی‌جواب و بهانه برای ننوشتن آن‌ها، مقابل چشم‌های خواب‌آلودم ردیف می‌شد و به بهت صبح‌گاهی‌ام می‌افزود. به خودم می‌گفتم: «این چه کار مزخرفی است که انجام می‌دهی؟ بلند شو برو صبحانه‌ات را بخور. آخر چه کسی با انجام این کارها نویسنده شده است که تو بخواهی بشوی؟»

ولی موراکامی در این کتاب، با دو سه خط، خیال من را راحت کرد و سوال‌‌های بی جواب همیشگی‌ام را پاسخ داد.

«انسان برای رسیدن به چیزهای ارزشمند، گاهی لازم است به اعمال به ظاهر بی‌خاصیت، دست بزند. باید توجه داشت که فعالیت‌های به ظاهر بیهوده ممکن است به نتایجی غیرقابل انتظاری منجر شود.»

بعد از خواندن همین دو خط، انگیزه‌ی بیش‌تری برای نوشتن صفحات صبح‌گاهی و آزادنویسی روزانه پیدا کردم و با شور بیشتری تمرین می‌کنم زیرا که می‌دانم، ورای همه‌ی این کارهای به ظاهر بیهوده، موفقیت شگفت‌انگیزی در انتظار من است.

۶
۷
طیبه ثابتی
طیبه ثابتی
همیشه خودم را در احاطه‌ی سکوتی عجیب یافته‌ام. سکوتی برآمده از یک هیاهوی درونی. برای رهایی از این هیاهوست که می‌نویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید