نویسنده: محمدفواد حسن زاده

دولت دچار اشتباه شد؛ شاهد در سکوت ماند!
آرامش مردم مختل شد؛ شاهد در سکوت ماند!
عدهای اعتراض داشتند؛ شاهد در سکوت ماند!
نیروهای امنیتی و پلیس در خون غسل کردند؛ شاهد در سکوت ماند!
رسانههای داخل و خارج بر ذهن مردم سوار شدند؛ شاهد در سکوت ماند!
تهرانِ در آشوب خانوادهها را نگران کرد؛ شاهد در سکوت ماند!
در شاهچراغ فاجعه به بار آمد؛ شاهد...
نه؛ این بار به ظاهر سکوت شکست.
دانشگاه گفت بیایید، اما آیا کسی آمد؟ با حضور کارکنان، مسئولین و هستهی سخت تشکلها و کانونها چند نفری آمدند ولی گویی روح انفعال بر دانشگاه غلبه کرده است...
پس این “دانشجوی انقلابی دانشگاه شاهد” کجاست؟
آیا میدانید وقتی بعد از یک ماه و اندی فرمایش کردید به تجمع، چرا کسی نیامد؟
چون هرکس نقد داشته باشد؛ آشوبگر است و گمراه.
همه خانمها چادری هستند و همه امضا کردند ولی فقیه را قبول دارند و دیگر جای بحثی نمیماند. کسی هم در استوری و یا حتی گروه بچههای رشته حرفی بزند، میرود و توجیه میشود و تمام. این است جهاد تبیین. اصلا اگر بخواهیم به فرمایشات رهبری عمل بکنیم باید همه دانشگاهها و نه فقط دانشگاه بلکه همهی سازمانها و مدارس و… اینگونه باشد!
جامعه به جای کارخانه انسان سازی تبدیل بشود به کارخانه ربات سازی و گلخانهی عطرآگین هم پر بشود از گلهای مصنوعی کاغذی و پلاستیکی با عطر دلخواه ما!
این عملکرد شما مخالف موازین انقلابی است آقایان. سیاست گذاریهایتان با خطکش انقلابیگری در تناقص است. مگر خود شهید بهشتی نفرمودند که دانشجو موذن جامعه است؛ اگر خواب بماند نماز امت قضا میشود؟
چگونه به سکوت دانشجویان شاهد افتخار میکنید و از آن خوشحالید؟ این سکوت یعنی ضعف شما و انفعال دانشگاه، این یعنی که نمازمان قضا شده است آقایان!
دانشجو باید پویا باشد؛ خون در رگهای شاهد لخته شده از جریانهای خفته. هویت دانشگاه شاهد به سکوت و انفعال نیست! هویت دانشگاه و دانشجو به احساس تعلق اوست. با نادیده گرفتن و خواب غفلتوارِ خودخواسته به خون شهدایی که این دانشگاه به نام آنها و برای آنهاست خیانت کردید؛ شهدایی که برای جمهوری اسلامی رفتند و به تعبیر رهبری، برای “جامعه بدون طبقهی توحیدی”، برای “کارخانه انسان سازی”.
اگر بنا به شیوهی مدیریتی شما باشد اینجا نه معترض هویت دارد و نه مدافع. زیرا تضارب آرا وجود ندارد، گفتگو وجود ندارد، نظر مخالف و متفاوت با آییننامههای بالادستی به رسمیت شناخته نمیشود و دانشجوی متفاوت ظهور و بروزی ندارد. اینها به منظور مشروعیت بخشی به رفتارهای ساختار شکنانه و همراه با خشونتی که در دانشگاههای دیگر در مواردی رخ داده نیست اما اینجا دانشجو هویت مستقلی ندارد، تفکر ندارد. نه موافقش و نه مخالفش و برای همینهست که حتی افرادی که مخالف اغتشاشات و اتفاقات اخیر هستند هم به میدان نمیآیند زیرا نیازی نمیبینند و انگار نه انگار که انسان رفت و آمد دارد.
شما انجام دهید آنچه مولا بر آن امر نمود و حاکمیت از آن غفلت کرد:
هرگاه مردم (بهدرست یا غلط) بر تو گمان ستمکارى داشتند، آشكارا عذرت را برایشان توضیح بده و با شفافیت و روشنگری ذهنیت آنان را اصلاح کن؛ چراكه این پاسخگو بودن، نفس تو را تربیت و رام میکند و سبب مهربانى و نرمى با مردم میشود و راهی است برای آن که به هدفت در واداشتن آنها بر حق برسی.