روزی روزگاری، آن زمانی که پاندمی شدن بیماریها شبیه داستانهای علمی تخیلی بود و فقط در کتابها و واحدهای اپیدمیولوژی و در سالهای دور خلاصه میشد! وقتی کرونا نبود، ویانا نبود، lms نبود وصبح با لگد پدر و نهیب مادر از خواب میجهیدیم تا خود را به خط ۱ مترو برسانیم. آن موقع ها که فروشنده های مترو به جای ماسک، شیرمال میفروختند. آقای فروشنده با همان لهجهی خاص فروشندههای مترو هوار میکرد که شاهدیا، آزادیا شیرمال بدم شیرماااالللل... ماهم شیرمالی میخریدیم و تو گویی سینما رفته باشیم، شیرمالخوران، به تفاوتهای ظاهری خودمان و دانشجویان دانشگاه یادگار امام، خیره میشدیم. قطار به سرعت نور میرفت و در چشم به هم زدنی، یادگارهای امام پیاده میشدند و ما به ایستگاه حرم مطهر امام (رحمت ا... علیه) میرسیدیم و درحالیکه دم مترو یکی فریاد میزد: غسالخونه دونفر..غسالخونه.. ، فاصله مترو تا سرویس ها را گز میکردیم. سرویس که چه عرض کنم اتوبوس های قدیمی که نظیر آنها را در فیلمهای مربوط به جنگ و اعزام به جبهه ها مشاهده میکردیم اما به قول آن نویسنده فرنگی، بکوش تا زیبایی در نگاه تو باشد چون با همان اتوبوس ها برای رسیدن به دانشگاه باید از داخل بهشت زهرا عبور میکردی. از کنار قطعه شهدای مدافع حرم عبور میکردیم و حالا که قند شیرمال به مغزمان رسیده بود و کمی هشیارتر بودیم، کمی از آرامش آن فضا را درک میکردیم، چند دقیقه بعد با صدای "به سلامت" راننده خودمان را کمی جمع و جور میکردیم و حالا ما به شاهد رسیده بودیم. بگذارید این را حالا که به درب اصلی رسیدیم بگویم، راستش را بخواهید، مثال شاهد، مثال جمهوری اسلامیست. پای مبارک را که داخل بگذاری جمع کثیری معتقدند بعد از اینکه موفق به اخذ مدرک کارشناسی شوند اگر کلاهشان هم در این محل بیوفتد دیگر برنمیگردند آن را بردارند غافل از آنکه خودشان هم بخشی از فضای موجودند.
اینکه بعضی مشکلات تقصیر دانشجو نیست، لاریب فیه! اما بخشی از مشکل هم بخاطر باقی ماندن روحیه دانش آموزی و درس نخواندن است.
واقعیت اینست بخاطر اینکه اینجا شاهدست، شما محکوم به بیسواد بودن در رشته خودتان نیستید و این دانشگاه هم، مثل بقیه مراکز عالی، خروجی های بسیار خوبی هم داشته؛ از دانشجوی سال اروپا و مدیران شرکت های مهندسی گرفته تا پزشک و هنرمند و ژورنالیست موفق. گام اول هم مشخص است: "هنرظریفناامیدنشدن"
ناامیدی در پیکرهی روح دانشگاه متاستاز میدهد و سرعت انتقالش چندبرابر کروناست و امید چه پادزهر خوبی در مقابل هر انفعال و خستگی و خمودگیست. مخصوصا که همراه با دغدغه شود و پیشفرض مطالباتمان باشد ... البته اگر درد نان و واحدها بگذارد کمی بیشتر از نوک بینی را ببینیم و دغدغه اصلاح داشته باشیم.
لکن بنظر نگارنده، درد استخوان سوز دیگری هم وجود دارد که اگر بیشتر از آنها نباشد، کمتر نیست و آن حین زیاد ایستادن دم درب اصلی در این وقت از سال، حادث میشود. فلذا وقتی به دانشگاه برگشتیم با دیدن درب ورود ماتتان نبرد و سرما نخورید.
سفر ذهنی ما هماینک به پایان میرسد تا از اینجا به بعد را خودتان تجربه کنید. ایثار را پیدا کنید، بقیهاش حل است:)
راستی نوگلان ورودی، به شاهد، -این گلخانه عطرآگین- خوش آمدید.