
آزادی همیشه فرصت بوده است
برای ما، یعنی شهروندان ج.ا (ج.ا مخفف کشور نازنین ایران است) یا شیعیان و یا مسلمین و حتی بشریت، آزادی همیشه فرصت بوده است.
آزادی یعنی، چه از درونمان و چه از برونمان، منع و محدودیتی برای انتخاب کردن و پیش گرفتن مسیر انتخابمان نداشته باشیم و بر هر راهی که هستیم، همانی باشد که خودمان انتخاب کردهایم.
از درون، همان تمایلات و نفسانیات و عقدهها و جهلهاست و از برون، همان استبداد و استعمار و استثمارهاست که تا بوده، انتخابی جز مرگ جسمی یا روحی، برای انسانیت باقی نگذاشته است.
گویا رسالت تمام رسولان و انبیاء، رها کردن ما ابتدا از بندهای درونی و سپس شکستن قفلهای بیرونی است.
آزادی همیشه مقدمهی رسیدن به آرمانها بوده و هست.
تاریخ خود میگوید که نقاط عطفش، چه خوب و چه بد، چه تلخ و چه شیرین، همان جدالهای بر سر آزادی بوده است که گاه آزادی پیروز میدان میشود و گاه نیز اسارت.
این بار تاریخ را با عینک آزادی بخوانید.
تاریخ جهان را بخوانید، تاریخ غرب، دوره رنسانسش؛ جایی که غرب داعیهٔ رهایی از استبداد سلاطین و استحمار کلیساها دارد. شروع آنچه که امروز است، از همان آزادیخواهی است، چه مشروع و چه نامشروع.
تاریخ اسلام را بخوانید. از آن جا بخوانید که دهان هر مسلمی برای نقل حدیث نبوی بسته میشود، تا تقیه و خفقان، تا آن جا که برسد به بدل شدن بنیامیه به بنیعباس، که فرصتی مغتنم برای احیاء و بیان معارف اصیل اسلامی مهیا میشود که بیشک عمدهٔ آنچه امروز به ما رسیده، به برکت پیشوایان آن دوره است.
یا حتی اگر در تاریخ نمیخواهیم راه خیلی دوری برویم، میتوانیم تاریخ انقلاب اسلامی را بخوانیم. دورهای که شاه، به خیال خود، در جهت تعدیل فضای استبداد خود و پدرش، میخواهد فضای اجتماعی و سیاسی علیهاش را بهبود ببخشد، که اتفاقا این فرصتی میشود برای قوت گرفتن و بالنده شدن روح انقلابیگری جامعه و دیگر روزگار برای سلطنت، مانند سابق نمیشود.
شرافت تاریخیمان، گواه آزادیخواهی و آزادمنشی ما در تاریخ بوده و هست.
آزادی و آزادگی همیشه فرصت بوده، چرا که راه تحقق آرمانها و ستیز با ظلم و باطل، فقط در بستر آزادی روی میدهد. به همین خاطر است که آزادی و آزادگی را نباید قربانی چیز دیگری کنیم چرا که ذبح آزادی، ذبح تمام آرمانها و ارزشهاست.
تاریخ از ما نیز گذر میکند، آیا ما از بعد پیروزی انقلاب، نقطه عطفی برای تاریخ ساختهایم؟ نمره آزادی ما چند است؟