
مدت هاست که دارم به واژه "قدرشناسی" فکر میکنم. این که ما چقدر در طول عمر کاریمون قدردان آدم هایی هستیم که تو این راه کمکمون کردن و باعث پیشرفتمون شدن؟
من فکر میکنم خیلی وقت ها نگاه عادلانهای به این موضوع نداریم و تمام موفقیت ها و پیشرفتمون رو نتیجه تلاش شخصی می دونیم.
اما اگر عمیق تر به این موضوع نگاه کنیم، این سوال پیش میاد که اگر کسی نبود که ما رو در مسیر پیشرفت قرار بده یا به فکرمون جهت بده، آیا هنوزم انقدر از خودمون متشکر بودیم؟
یادمه چند سال پیش، وقتی برنامه نویس بودم؛ جایی مشغول به کار شدم. مدیر فنی "ناصر" نامی داشتیم که از دید من،بسیار باهوش، مسلط و البته بد اخلاق بود. اون روزا شاید پر استرس ترین روزای کاریم به حساب میومد.
دقت کردید وقتی آدما میترسن و تلاش میکنن خطایی ازشون سر نزنه، پر خطا تر میشن؟ من تو اون روزا، همون آدم پرخطایی بودم که هر روز مورد بیمهری مدیرش قرار میگرفت. روزی که ناصر شرکت رو ترک کرد تا جای دیگه مشغول به کار شه، من بیشتر از همیشه متوجه شدم که چقدر مدیونشم.
انقدر پیشرفت کرده بودم که دیگه میتونستم به تنهایی، بدون حضورش و با کمترین خطا، از پس کارای شرکت بر بیام. بدون ذره ای اغراق میگم که تمام دانشم رو مدیون جهتی بودم که اون من رو به سمتش هدایت کرده بود.
این تنها تجربه من نبود. در طول 14سال عمر کاریم، بارها این موضوع رو تجربه کردم و خوشحالم که الان میتونم، برای بچه های تیمم همون نقشی رو بازی کنم، که ناصر برای من داشت.
قدرشناس باشیم! قدردان آدمایی باشیم که بیشتر از چیزی که در مورد خودمون فکر میکردیم، بهمون اعتماد کردن؛ آدمایی که شاید سختگیر بودن ولی تجربه و دانش خودشون رو در اختیارمون گذاشتن. آدمایی که بهمون روحیه دادن تا کم نیاریم و ادامه بدیم.
یادمون نره از کجا شروع کردیم و الان کجا وایستادیم!