به گزاش پایگاه خبری و تحلیلی و آموزشی تصادف نیوز، سیتم های ایمنی خودرو همواره مورد توجه خودروسازان بوده تا علاوه بر حفظ جان مشتریان شرکت بتوانند بر اعتبار برند خود بیفزایند. در طول تاریخ خودروسازی جهان، سیستم های ایمنی به مرور با نمایش توان خود، توسط دیگر شرکت های خودروسازی باز طراحی شد و مورد استفاده قرار گرفت. بعد از مدتی با اثبات کارایی های آنها، دولت ها استفاده از آنها را بر روی همه خودروها ضروری دانستند و قوانینی برای آنها وضع شد. در این نوشته مهم ترین سیستم های ایمنی و تاریخچه سیستم های ایمنی خودرو می پردازیم که در کاهش تصادفات و مرگ و میر سرنشینان و اشخاص ثالث نقش تاثیرگذاری داشته و دارند.

یک خصوصیت مهم در ترمز ها این است که با بالا رفتن سرعت خودروها توقف سریع ، کوتاه و ایمن داشته باشند.
در ترمزهای کاسه ای این فرآیند به خوبی انجام نمی شد پس نیاز به این آپشن به شدت احساس می شد و اولین بار در سال 1902 ذر انگلیس و شهر بیرمنگام ، از ترمزهای دیسکی رونمایی شد ولی تولید انبوه نشد ، تا نیم قرن بعد، جگوار برای اولین بار از ترمزهای دیسکی در خودرو مسابقه جگوار C-Type استفاده نمود.
اولین استفاده در تولید انبوه بر می گردد به سال 1955 که شرکت سیتروئن در خودرو لوکس DS استفاده کرد.
سیستم های ایمنی خودرو
کمربند ایمنی در ابتدا به صورت دونقطهای (مانند کمربند ایمنی در هواپیماهای مسافربری) در دهه چهل میلادی طراحی و توسط برخی شرکتهای آمریکایی در خودروهای تولیدی به کار برده شد.
پس از آن در دهه پنجاه میلادی، کمربندهای دو نقطهای طراحی شدند که برخلاف کمربندهای معمول آن زمان نه از روی لگن که به صورت اریب از روی سینه سرنشین خودرو رد میشد.
هرچند این طرح نیز پس از آزمون های اولیه به دلیل بالا بودن خطر مصدومیت اعضای داخلی بدن، کنار گذاشته شد. سرانجام در سال ۱۹۵۸ با بهکارگیری سه نقطه اتکا توسط یک مهندس سوئدی صنایع هواپیماسازی به نام نیلس بوهلین تحول بزرگی در طراحی آن به وجود آمد. این ابتکار جدید در خودرو های ولوو به کار رفت. کمربندهای ایمنی در ابتدا از دو قسمت که به یکدیگر گیره شده تشکیل شده بود و بسیار ساده بود . این کمربندها ایراداتی مانند اینکه قابل تنظیم نبودند و آزادی عمل راننده و سرنشین را در حین سواری می گرفتند. در انگلیس در سال ۱۹۸۳ استفاده از کمربند ایمنی برای راننده و شاگرد اجباری شد و در سراسر اروپا از سال ۱۹۹۱ تا کنون قانون استفاده از کمربند ایمنی برای همه سرنشینان خودرو تصویب شد.
مخترع کمربند ایمنی یک مهندس انگلیسی بوده که در میانه قرن نوزدهم میلادی اختراع خود را در نیویورک به ثبت رساند. تولید انبوه و کارآمد کمربند ایمنی برای بار اول توسط شرکت های Nash در سال 1949 و فورد در سال 1955 پس از آزمایشاتی که توسط یک موسسه تحقیقاتی درباره میزان اثر نجات بخشی این قطعه روی سرنشینان خودرو صورت گرفت ، شروع شد.
کمربند ایمنی از نیمی از آسیب های تصادفات پیش گیری می کند.
هنوز با وجود انواع و اقسام سیستم های ایمنی در خودروهای مدرن امروزی کارایی مناسبی دارد.
برنامه کنترل پایداری که با نام های شناخته شده ESC و ESP در سال 1995 توسط شرکت مرسدس بنز و ب ام دابلیو ابداع و اولین بار نیز بر روی کلاس اس و سری 7 پیاده شد که وظیفه آن، تشخیص تمایل خروج خودرو از مسیر بود برای کنترل خودرو در چرخ ها اقدام به ترمز به صورت مجزا می کند.
چون اگر همه چرخ ها نیروی ترمزی برابر دریافت کنند، چون سرعت متفاوتی در زمان پیچیدن دارند، خودرو عدم تعادل خواهد شد و با کنترل دریچه گاز، قدرت و گشتاور تولیدی موتور را نیز در اختیار می گرفت.
تویوتا، آئودی و ولوو نیز از ESCو ESP برای تولیدات خودشان استفاده کردند و از سال 2014 به بعد همه اتومبیل های تولیدی در قاره اروپا به این سیستم مجهز هستند.
اگر عکس های خودرو های قدیمی را نگاه کنید متوجه می شوید که در تصادفات قسمت جلویی ماشین نسبت به خودرو های جدیدتر کمتر آسیب می دید. این امر موجب می شد که ضربه بیشتری به سرنشینان وارد شود.
شرکت خودرو سازی مرسدس بنز برای اولین بار در سال 1952 در بنز W114 طرحی پیاده کرد که در آن ایمنی غیرفعال بدنه را به صورت حرفه ای در پیش گرفت.
هدف این طرح مانع شدن از رسیدن آسیب به کابین خودرو بود که در آن از نقاط مچاله شونده و جذب کننده انرژی تصادف استفاده کرد و در تصادفات جلوی خودرو بیشترین انرژی جنبشی ایجاد شده در تصادف را جذب کرده و در نتیجه آن تا حد ممکن اتاق خودرو سالم باقی بماند.
اگر به امار تصادفات نگاهی بیندازید خواهید دید که بسیاری از تصادفات رانندگی ناشی از خواب آلودگی راننده و انحراف خودرو به اطراف و برخورد آنها با خودروهای دیگر و موانع هستند . برای کاهش تصادفات ناشی از خواب آلودگی در سال 2005 شرکت سیتروئن در سه خودرو C5, C4 و C6 خود از سیستمی استفاده کرد که خطوط جاده را اسکن می کرد و در صورت عبور اتومبیل از روی این خط ها به راننده با لرزش صندلی و یا فرمان اخطار می داد و از خواب آلودگی راننده جلوگیری می کرد. اکثر صنایع خودرو سازی اروپا از این سیستم در ماشین های سبک و سنگین خود استفاده می کنند.
در سال های دهه 50 میلادی ایربگ یا همان کیسه هوا در آمریکا اختراع شد اما برای اولین بار در دهه 80 میلادی در اروپا مرسدس بنز این تکنولوژی را روی خودروهای اس کلاس سری W126 خود استفاده کرد. این تکنولوژی در آن زمان آپشن انتخابی از سوی خریدار بود. بعد ازمرسدس بنز، پورشه در محصول 944 خود و سپس هوندا لِجند از ایربگ به صورت استاندارد و نه آپشن استفاده کرد . دیگر شرکت های خودروسازی نیز تا پایان قرن بیستم با پی بردن به اثر نجات بخشی ایربگ آن را به صورت آپشن و یا استاندارد در همه محصولات ایمنی خود قرار دادند.
انحراف خودرو به دلیل قفل شدن چرخ ها مخصوصا چرخ های جلو یکی از دلایل بروز تصادفات و سوانح در ترمزگیری های شدید است که قابلیت فرمان پذیری و هدایت خودرو را از رانندهمی گیرد . بیشترین نوآوری را در صنعت خودرو مرسدس بنز دارد که در سال 1978 در خودروهای سواری از سیستم ترمز ضدقفل در خودروهای سواری به صورت انبوه استفاده نمود . از این سیستم قبل از آن در سال 1929 برای هواپیماها استفاده می شد. این توسط شرکت بوش آماده شد و در ابتدا برای اس کلاس W116 به صورت سفارشی خریداری می شد. شرکت فورد در سال 1985 برای محصول گرانادای خود برای اولین باراین سیستم را به صورت استاندارد تولید کرد.
ایربگ عابر پیاده راهکاری است که برای جلوگیری از برخورد سر عابران پیاده با شیشه و یا انتهای درب موتور خودرو در سال 2012 توسط ولوو پیشنهاد شده و روی محصول V40 خود نیز استفاده از آن را آغاز کرده است . ایربگ عابر پیاده برای سرعت های بالای 50 کیلومتر در ساعت فعال می شود و در آن یک ایربگ در زیر درب موتور خودرو و متمایل به انتهای آن در حین تصادف باز می شود تا سر عابر پیاده بعد از برخورد با خودرو، به جای اصابت به شیشه روی آن قرار بگیرد.
در این روش چون درب موتور نیز کمی زاویه گرفته و رو به بالا خواهدآمد و از شدت برخورد بدن عابر پیاده کاسته می شود.
کروز کنترل جزو وسایل رفاهی خودرو دسته بندی می شود و وظیفه حفظ سرعت خودرو در مسیر را دارد و در صورت وجود مانع حین حرکت در مسیر خودرو اگر راننده اقدام به کاهش سرعت نکند، برخورد با آن حتمی خواهد بود. اما نمونه ای که توسط مرسدس بنز ارائه شد و روی کلاس اس و CL این شرکت در سال 1999 پیاده سازی شد در هر دو حالت کاهش و یا افزایش سرعت خودرو جلویی، با رادارهای قرار گرفته در دماغه خودرو می توانست با خودروی جلویی فاصله را هماهنگ سازد. بعد از مرسدس بنز، جگوار در کوپه اسپرتی خود یعنی XK از کروز کنترل تطبیقی در همان سال استفاده نمود.
این سیستم سعی می کند به طور خودکار سرعت خودرو را تنظیم کند تا یک فاصله ایمن از وسایل نقلیه جلو را حفظ کند.
در این نوشته سعی داشتیم تا بخشی از فناوری های به روز دنیا را در حوزه ایمنی خودرو معرفی نماییم. در نوشته های آتی به بررسی این فناوری ها خواهیم پرداخت.