هرکسی من رو میبینه از آدمی یاد میکنه که بهراحتی با غریبهها ارتباط میگیرم، بیپروا ام و با حرفزدنهای پشت سر همم شادی و شلوغی میارم توی اون جمع. من چیکار میکنم؟ یک لحظه چشمهام رو میبندم و خودم رو در قامت دختر ۲۰سالهای که بودم میبینم:

دوست داشتم لباسهای تیره و گشاد بپوشم، از آرایش کردن بیزار بودم و آهنگهای غمگین گوش میدادم، کمحرف و خجالتی بودم و از مهمونی و جمع شدن دورهم گَریزون.
برعکس مادرم عاشق رنگهای شاد بود، قرمز، صورتی، سبز. همیشه لباسهای چشمگیر میپوشید و تا میتونست من رو تشویق میکرد تاپ و دامنهای کوتاه بپوشم و معترض بود چرا رژلب ندارم؟ هیچچیز اندازه رقص خوشحالش نمیکرد و تقریبا ستاره هر مجلسی بود برای شیرینزبونیهاش. و دوست داشت من هم شبیه او باشم.
الان که لباسهای رنگی میپوشم و تاپ و پیراهنهای باز انتخاب اولمن، شیفته رقصیدن و نوشیدنم و دوست دارم با همه آدمها حرف بزنم، با کی و از چی مهم نیست چون فکر میکنم توی هر جمعی حرفی برای گفتن دارم میفهمم مادرم چه احساساتی رو داشته تجربه میکرده و تلاش میکرده من رو از چه چیزهایی دور کنه. دعوت به شادی و آشتی با بدن، یکی دیدن آدمها و لذت بردن از لحظههای باهم بودن، رقصیدن برای تازه شدن و “خود” بودن.
به مادری که کم سختی ندید و سالهای زیادی از عمرش رو صرف یاد دادن و مراقبت کرد عشق میورزم و فکر میکنم اگر بستر فرهنگی و خانوادگی متفاوتی داشت چقدر زن موفق و شاد و جذابی میشد، به دور از باورهای اجتماعی شهری کوچک با ساختارهای غلط فرهنگی.
باید یک روز برای مادرم نامه بنویسم و تو خط آخر بگم: با هر لباس شاد و رنگارنگی، با هر عطری، با هر دوستیِ تازه و با هر رقصیدنی سعی میکنم شبیه تو باشم و لبخند به لبهات بیارم.