
امروز با این ترکیب کلمات جدید مواجه شدم. از اون ترکیباتی که وقتی شنیدم با خودم گفتم: «همینه! این اون چیزیه که همیشه دلم میخواست برای بیان یکسری احساساتم بگم و پیداش نمیکردم ».
در برخوردها و معاشرتها، آدمهایی که کلمات رو در جای درست و با معنای درست بکار میبرند، در نظرم آدمهایی قابل اعتمادند. بعد که دقیقتر میشم و زمان شناختنشون طولانی میشه میبینم که چقدر “خوب” میخونن و “خوب” میبینن و “خوب” میشنون.
وجود این سه نقطه تو ذهنم همیشه باعث میشه بیشتر از اینکه ببینم آدما چقدر “زیاد” حرف میزنن، دل بدم به اینکه چقدر “درست” و “بجا” حرف میزنن.
امروز بطور اتفاقی راجعبه این موضوع تو سایتها و مقالهها میخوندم که دیدم آگوتا کریستوف در کتاب دفتر بزرگ گفته: برای تصمیمگیری اینکه انشایی «خوب» است یا «بد»، قانون بسیار سادهای داریم: انشا باید واقعی باشه، باید چیزی رو که هست تعریف کنیم، چیزی رو که میبینیم، میشنویم و انجام میدیم.
مثلا، ممنوعه که بنویسیم: «مادربزرگ شبیه یک جادوگر است»، اما میتونیم بنویسیم: «مردم مادربزرگ را جادوگر صدا میکنند».
ممنوعه بنویسیم: «شهر کوچک زیبا است»، چون شاید شهر کوچک از نظر ما زیبا باشه و از نظر کس دیگری زشت. مینویسیم: «ما زیاد گردو میخوریم»، و نه: «ما گردو دوست داریم»، چون کلمه «دوستداشتن» کلمهی مطمئنی نیست، دقت و عینیت نداره. «دوست داشتن گردو» و «دوست داشتن مادربزرگ»، اینها نمیتونن به یک معنا باشن. عبارت اول به طعمی دلپذیر توی دهن برمیگرده و دومی به یک حس.
کلماتی که احساسات رو توصیف میکنن خیلی مبهماند؛ باید از کاربرد اونها اجتناب کرد و به شرح اشیا، انسانها و خود اکتفا کرد، در واقع شرح وفادارانه وقایع.
حالا بگردیم ببینیم ما چقدر در برخورد خودمون با دیگری و حتی در رویارویی با خودمون به شرح وفادارنه وقایع پایبندیم؟