درست شبهایی که فکر میکنم جون مبارزه ندارم، توان جنگیدن با غولی به اسم جامعه، گرونی، فلاکت و سیاهیِ آینده در من خشک شده و طنابهای تسلیم و شکست کمکم دور دست و پام بسته میشه یه فیلم از سینمای برادران داردن میذارم، میبینم و خونِ ایستادگی و ادامه دادن حتی به قیمت شکست توی رگهام میجوشه.
سینمای برادران داردن همیشه برام نفسگیره. پرسوناژهایی که تمام تلاششون در راستای رسیدن به یک زندگی معمولی با حداقلهای ممکنه. که به یکباره میفهمن به دلایلی از چرخه نظام اقتصادی بیرون افتادن و خیلی باید بدوئن تا عقب نمونن و اونقدر تنها هستن که هرگز سوال نمیپرسن چرا؟ و تلاش میکنن تا به هر قیمتی که شده بیشتر از این توی منجلاب بیکاری و آوارگی گیر نکنن، شغلی ( هر شغلی ) داشته باشند و زنده بمونن.

حالا قُرعه افتاده بود به نام رزتا. دختری که به تازگی خبر اخراج از کارش رو شنیده و انگار به واسطه سختیهایی که متحمل شده، هرگونه احساسی درون او مرده اونقدری که حتی توانایی رقصیدن در آغوشِ پسرک عاشقِ وافلفروش رو نداره، انگار که هرگز شاد بودن رو تجربه نکرده چون جامعه این فرصت رو بهش هیچوقت نداده.
رزتا قبل از خواب برای این که به خودش اطمینان بده اوضاع خوبه هر شب با خودش حرف میزنه:
”اسم تو رُزتاست.
اسم من رُزتاست.
تو یک کار پیدا کردی.
من یک کار پیدا کردم.
تو یک دوست پیدا کردی.
من یک دوست پیدا کردم.
تو زندگی نرمالی داری.
من زندگی نرمالی دارم.
تو توی دردسر نمیافتی.
من توی دردسر نمیافتم.
شببخیر.
شببخیر."
باید هرشب با خودم حرف بزنم و تکرار کنم. که اوضاع خوبه که مثل رزتا وقتی روی کپسول گاز دراز کشیده بود تا خودکشی کنه، گاز کپسول ته کشید. خالی شد. دوباره پا شد. با لباسهای خاکی و موهای خیس. با دستهای پسرک وافل فروش که اونو در آغوش کشید.