ویرگول
ورودثبت نام
الی
الیاز وقتی که شروع کردم خودم رو بشناسم دیدم مشغول نوشتن هستم. علاقمند به فیلم های کمتر دیده شده, موزیک های کمتر شنیده شده و کتابهای کمتر خوانده شده.
الی
الی
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

از گم شدن در تهران

اولین روز دانشگاه صبح زود بیدار شده بودم. زود یعنی شش صبح. عاطفه خواب بود. رویا هم. ترم سومی بود که خوابگاه بودند و اصلا هم دانشگاهی منی که ترم اول و روز اولم که کلاس ساعت ۸ داشتم نبودند. روز قبلش تقریبا درهای هفت هشت تا از اتاق‌ها را زده بودم که از بچه‌هایی که دانشجوی علامه بودند آدرس بپرسم. حتی یک طبقه هم آمده بودم پایین چون یکی از دخترها یکی را میشناخت که کمکم کند. رفتم سراغش و آنجا نبود. آخر شب آدرس‌ها را نوشته بودم و نقشه رفتن را چیده بودم.

صبح سوار اتوبوسی شدم که یکی از دخترها گفته بود رویش نوشته: "والفجر-کشاورز". اتوبوس شروع کرد از خیابان‌های فرعی رفتن. من مدام دنبال تابلوی بلوار کشاورز بودم. ولی نبود. یک ربع داشتیم توی کوچه‌ها روبروی هر ایستگاه می‌ایستادیم. ایستگاه‌هایی که هیچ‌کس منتظرمان نبود. ایستگاه‌هایی که هیچوقت تمام نمی شدند. دیگر دلهره گرفته بودم. به ساعتم نگاه میکردم که داشت نزدیک 7 میشد و من هنوز نمیدانستم کجایم. حتی بوی نان سنگک پیرزنی که تنها مسافر اتوبوس بود و پشت سرم نشسته بود هم آرامم نمیکرد. پشت چراغ قرمز یکی از کوچه ها ایستادیم و من گریه کردم. گریه کردم چون میترسیدم گم شده باشم. میترسیدم دیر برسم. میترسیدم اشتباه سوار شده باشم. دلم میخواست به موقع برسم. نفر اولی باشم که یکی از صندلی های کلاس را که نزدیک پنجره است انتخاب میکند. مدرسه هم که میرفتم دوست داشتم زودتر از بقیه برسم. گریه میکردم چون فکر کرده بودم اتوبوس هایش شبیه اتوبوس های کاشان است. مبدا و مقصدش فقط یک خیابان دراز است. راننده یک خیابان صاف را میرود و فقط تنها تغییر مسیرش دور زدن میدان هاست. فکر کرده بودم خیابان ها را میشناسم. مغازه ها را. کوچه ها را. از سر کوچه های آشنا که میگذشت حفظ بودم که ایستگاه قبل از کوچه هست یا بعد از آن. چه میدانستم اینجا خیابان هایش هرکدام هزار کوچه را بهم وصل میکند.

با گریه پیاده شدم و سراغ تاکسی های خطی رفتم و با کمک راننده ها توانستم آن روز به موقع برسم. من گم نشده بودم. اشتباه هم نرفته بودم. فقط مسیر را نمیشناختم.

حالا هروقت که از گم شدن میترسم یاد اتوبوس سبزی میفتم که بی خیال از نگرانی های من داشت مسیر خودش را میرفت و طبق قاعده ای که از قبل چیده شده بود داشت مرا به مقصد میرساند. میدانم که مسیرها اشتباه نیست و در آخر هر راهی را که انتخاب میکنیم قرار است به یکجا ختم شود. چه خیابان های صاف و خلوت در شهری کوچک باشد چه خیابان های بی سر و ته در دل پایتخت.

قصهروزمرهشرح حالداستانیادآوری
۱۱
۰
الی
الی
از وقتی که شروع کردم خودم رو بشناسم دیدم مشغول نوشتن هستم. علاقمند به فیلم های کمتر دیده شده, موزیک های کمتر شنیده شده و کتابهای کمتر خوانده شده.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید