تشکیل شبکه جاسوسی قوی در سپاه امام علیه امام
ایجاد یک رسانه تبلیغاتی بسیار قوی علیه امام که مردم را به جان امام می انداخت
فاش کردن اسرار حکومت با جزئیات دقیق توسط جاسوسان با پرداخت رشوه
عدم وفادارای سپاه و فرماندهان سپاه
گرفتن رشوههای زیاد فرماندهان
معاویه با ثروت هنگفت اما غصبی با دادن رشوه و جذب فرماندهان سپاه امام نفوذ به جزئیترین مسائل حکومتی بود
ایجاد تفرقه و شایع پراکنی گسترده درمیان مردم
خیانت فرماندهان سپاه امام به امام حسن
عدم انسجام سپاه
امام مردم را به جهاد دعوت کردند، اما کسی دعوت امام را اجابت نکرد.
مردم خسته از جنگ های قبلی بودند
مردم اکثرا راضی به صلح بودند
امام کسی را همراه نمیدید و دعوت به جهاد کردند اما کسی دعوتش را اجابت نکرد
امام
پیشگیری از جنگ و خونریزی بیثمر شد
تبعیت نکردن مردم از امام
نبود لشکری وفادار
خیانتهای مکرر فرماندهان
خطر جان شیعیان بنیهاشم و اهلبیت بود
خطر از بین رفتن اسلام بود
خطر جدی خوارج بدون فکر شروع به جنگ می کردند بدون آن که به نتیجه فکر کنند و از همه زودتر صحنه را خالی می کردند.
خطر حملۀ مسیحیان روم که اقدام هوشمندانه امام به حفظ امت اسلام
نداشتن اعوان و یارانی در سپاه برای جنگ
آرزوی معاویه جنگ و قتل عام کردن تمام اهل بیت امام با دادن حکومت چهره واقعی او افشا کرد
بدون داشتن سپاهی منسجم فقط منجر به تلف شدن چندین هزار نفر از هر دو طرف میشد
تجربه امام در مورد نیرنگ های معاویه در بزنگاه ها بود (اشاره به جنگ صفین که قران را برسر نیزه کرد)
حدود 20 سال معاویه از خود تبلیغ کرده بود و از خود قدیسی ساخته بود فرو ریختن هیمنه معاویه ملعون
معاویه جعل حدیث می کرد و آن را انتشار می داد
معاویه به خود القابی مثل کاتبالوحی، خالالمؤمنین (دایی مؤمنان) و حتی خود را امیرالمؤمنین مینامید
معاویه امکانات مالی رفاهی که غصبی بودند با بذل و بخشش افراد زیادی استخدام کرده بود
امام امنیت جانی بین مردم و حتی نزدیکان خودش را هم نداشت
هر کسی برای تعرض به جان امام به طمع سکههای معاویه با دیگران رقابت میکرد
امام زیر لباسشان زره میپوشیدند و به نماز میایستادند ایشان حتی با وجود زره امنیت جانی نداشتند ( امام به جنگ به ساباط رفتند، عدهای از خوارج سخنان امام را قطع کردند و به خیمه ایشان حمله کردند؛ آنها اموال امام را غارت کرده و سجاده را از زیر پای ایشان کشیده و بردند)
چند تن از یاران باوفای امام، ایشان را به شهر مدائن بردند، جراحبنسنان خنجری به پای مبارک امام زد و او را مجروح کرد. یا زمانی که به نماز ایستاده بودند و منافقی از خوارج تیری به سمت ایشان پرتاب کرد، اما چون حضرت زره پوشیده بودند، جانشان حفظ شد.
کوفه به دلیل مهاجرتهای و جاسوسهای زیاد منطقه بسیار متشنج بود.
وحدت خاصی بین قبایل و مردم کوفه وجود نداشت.
کوفه سالها درگیر جنگهای پشتسرهم بود و مردم آن به شدت از جنگ و درگیری خسته و بیزار بودند.
امام حَکم کِندَه به سمت معاویه فرستادند حکم امام را رها کرد و به معاویه ملحق شد
در محل هایی که گفته بودند و باید حاضر میشدند نمی رفتند
قیام عاشورا در ابتدا قیامی حسنی
شکستن نقاب قدیسگونه معاویه توسط امام حسن مجتبی
افشاگری که سبب شد مردم به سمت بنیهاشم و به سمت امام خواهی متمایل شوند
صلح امام حسن (علیهالسلام) غربال بزرگ شیعیان بود.
میدان آزمون امامداری و تبعیت بیچون و چرا از امام بود
نقشی کلیدی امام حسن مجتبی برای بقای اسلام
زنده ماندن اهل بیت و شیعیان و تلف نشدن هر دو سپاه جنگ شد
قیام عاشورا در ابتدا قیامی حسنی
هم اکنون در عصر حاضر ما هنوز به درک و اضطرار امامخواهی نرسیدهایم جدایی میان ما و اماممان افتاده است
مجلسی برپا کرده و فرمودند: « اگر برای نبرد آمادهاید، صلح را رد میکنیم و با شمشیرمان کار معاویه را به خدا میسپاریم. اما اگر ماندن را میخواهید، صلح را میپذیریم و برای شما اماننامه میگیریم.» ناگهان صدای «البقیه البقیه؛ ماندن ماندن» از هر سوی مسجد بلند شد و ریشسفیدان و مردم به صلح رأی دادن
امام هم وقتی درهمریختگی سپاه را دیدند، رو به مردم فرمودند: « معاویه ما را به چیزی دعوت کرد، که در آن عزت و انصافی نیست. اگر طالب زندگی هستید، دعوتش را میپذیریم و این خار را در چشم فرو میکنیم. اما اگر خواستار مرگ با عزتید، جان خود را در راه خدا بذل میکنیم.» ایشان پس از دیدن واکنش مردم فرمودند: «اگر یارانی در جنگ با خدا داشتم، هرگز خلافت را به معاویه واگذار نمیکردم
پس از چند مرتبه مکاتبه بین معاویه و امام معاویه با لشگری بزرگ به سمت عراق حرکت کرد. او که از مدتها قبل منافقان زبدهای رادر لشگر امام مأمور کرده بود، در نامهای برای آنها نوشت که اگر امام را به قتل برسانند، دویست هزار درهم و فرماندهی یکی از لشگریان شام را به آنها میبخشد. این وعده معاویه طمع را به جان منافقان انداخت.
امام پس از لشکرکشی معاویه بالای منبر رفتند و مردم را به جهاد دعوت کردند، اما کسی اجابت نکرد. البته عدهای با تحریک عدیبنحاتم با امام موافقت کردند، اما در محل قرارشان یعنی نخیله حاضر نشدند. امام در نخیله چهار هزار نفر را به فرماندهی حَکم کِندَه به سمت معاویه فرستادند. معاویه باخبر شد و پانصد هزار درهم به همراه وعده یکی از ولایات شام را برای او فرستاد. حکم امام را رها کرد و به معاویه ملحق شد. امام فرمانده دیگری از قبیله بنیمراد به سوی معاویه فرستاد، او هم فریب خورد و به معاویه پیوست. حضرت بعد از خیانت فرماندهانشان به محلی به نام دیرالرحمن کوچ کردند و با چهل هزار سرباز در آنجا ساکن شدند. سپس امام یکی از وفادارترین فرماندهانشان به نام عبیداللهبنعباس را نزد معاویه فرستادند، عبیدالله نیز به معاویه پیوست و به سپاه امام برنگشت.
درحقیقت کشته شدن بنیهاشم و یارانشان در جنگی که معاویه میپسندید، مساوی با نابودی کامل مکتب اسلام
امام قرآن ناطق است، و تمام گفتار و حرکات او تفسیر قرآن است و قرآن صریحاً خطاب به مردم میگوید: «سرنوشت هیچ قومی تغییر نخواهد کرد؛ مگر به دست خودشان.» امام حسن (علیهالسلام) که محبت و اشتیاق کافی برای برپایی حکومت الهی و تربیت انسانها را در مردم نمیدیدند، حق انتخاب را به عهده خود مردم گذاشتند. اصحاب پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) ریشسفیدان و بزرگان قبایل در شورایی دور هم جمع شدند و امام در این مورد با آنها مشورت کردند، اکثریت جمع موافق صلح بودند.
ماده اول: واگذار كردن حكومت به معاویه به شرط آن كه بر اساس كتاب خدا و سنت پیامبر(ص) و سیره و روش خلفاى شایسته عمل كند.
ماده دوم: خلافت بعد از معاویه از آن امام حسن است چنانچه حادثهاى براى او پیش آمد و او موفق نشد، حكومت از آن حسین(ع) است و معاویه حق ندارد، بعد از خود جانشین تعیین كند.
ماده سوم: دشنام دادن و نفرین به امیرمؤمنان(ع) در قنوت نماز ترك شود و كسى از آن حضرت جز به نیكى یاد نكند.
ماده چهارم: همه مردم از هر رنگ و نژادى كه هستند و در هر جا زندگى مىكنند، باید از امنیت كامل برخوردار باشند و آنچه در گذشته انجام دادهاند، مورد عفو قرار گیرد افراد به بهانههاى واهى مورد تعقیب واقع نشوند و با مردم عراق به خشونت رفتار نگردد.
ماده پنجم: یاران و شیعیان على(ع) در هر جا هستند، در امان باشند و به آنها تعرضى نشود و جان و مال و ناموس و فرزند ایشان از امنیت كامل برخوردار باشد. معاویه باید از تعقیب و سوء قصد به آنها بپرهیزد، حقوق هر صاحب حقى را به خودش برساند و آنچه در دستیاران على(ع) استباز پس گرفته نشود.
ماده ششم: هرگز علیه امام حسن و برادرش امام حسین(ع) و هیچ یك از خاندان اهل بیت(ع) آشكارا و نهان توطئهاى نكند و در هیچ نقطهاى از روى زمین براى آنان وحشتى ایجاد نكند.
ماده هفتم: در حضور معاویه اقامه شهادت نشود و معاویه حق ندارد خود را امیرمؤمنان بنامد.
ماده هشتم: از بیت المال كوفه، مبلغ پنج میلیون درهم مستثناست، آن مبلغ ربطى به قرار داد صلح ندارد. معاویه باید بدهىهاى بیت المال را بپردازد و بر اوست هر سال مبلغ دو میلیون درهم به برادرم حسین بدهد.
شروط فوق در نامه هاى رسمى امضاء نشده، رد و بدل گردید.
امام حسن در پاسخ شخصی که به صلح آن حضرت اعتراض کرد، عوامل و موجبات اقدام خود را چنین بیان کرد:«من به این علت حکومت و زمامداری را به معاویه واگذار کردم که اعوان و یارانی برای جنگ با او نداشتم. اگر یارانی داشتم، شبانه روز با او می جنگیدم تا کار یکسره شود. من کوفیان را خوب می شناسم و بارها آن ها را امتحان کرده ام. آن ها مردمی فاسد هستند که اصلاح نخواهند شد، نه وفا دارند، نه به تعهدات و پیمان های خود پایبندند، نه دو نفر ایشان با هم موافقند. بر حسب ظاهر به ما اظهار اطاعت و علاقه می کنند ولی عملاً با دشمنان ما همراهند
امروز هم پس از قرنها غدیر علوی، صلح حسنی و قیام حسینی قیام در دستان مهدی موعود عجلالله است
و ما متاسفانه به درک و اضطرار امامخواهی نرسیدهایم!!!