نمیدانم از کجا شروع کنم , اصلا مقدمه ای داشته باشم یا نه?!...
تنها می دانم که دلم میخواهد بی پرده سخن بگویم و کلماتم را بی هیچ آلایشی بر روی صفحه سپید کاغذ به رقص در بیاورم, دکتر شریعتی چه زیبا میگوید که کلمات را کنار بزنید و روحی که درون کلمات پنهان شده را دریابید.
می خواهم روح خودم را در این کلمات به جای بگذارم و بمانم حتی اگر جسم خاکی من, بعد از سالیان دراز نابود شود اما این روح بلندپرواز و سرکش تا قرن های بعدی سرکشی کرده و جاودانه بماند.
به نظر من, دنیای درونی ما همچو آبی است که درون کوزه ای ریخته شده و جسم انسان که در اصل همان ظاهر ماست همانند آبی درون آن کوزه می ماند که تا ریخته نشود, مشخص نمیشود که درون کوزه آب زلال است یا ناپاک...
پس میتوان گفت که این کلمات و نوشته های ما هستند که درون ما را هویدا می کنند مخصوصا زمانی که بی پرده روح عریان خود را در صحنه سپیدرنگ و پاک کاغذ به جولان در میاوریم.
می دانم خیلی وقت ها خودم نبودم, بعضی اوقات اینقدر از خود واقعیم دور میشدم که دلم براش تنگ میشد...
اما اینجا لابه لای این کلمات, روح من آزاده فارغ از هر قیدو بندی, نقابی, اجباری ....
می نویسم تا بمانم حتی اگر هیچ اثری از من نماند...
شاید هیچ کدام از ما صدسال پیش حتی متولد نشده بودیم....
اکنون در قرن ١٤٠٠ شمسی زندگی می کنیم
ممکن است هیچ کدام از ما صدسال آینده نباشیم
پس چرا به دنیا آمده ایم?
ما به دنیا آمده ایم تا فعل بودن را معنا کنیم نه اینکه در هیاهوی این عصر خاموش, هیچ اثری از خود به جای نگذاریم...
منی که نوشتنو با عشق آغاز کرده بودم و جوانه های استعدادمو تو سن کم در خودم میدیدم فضا رو مساعد دیدم که نوشتن رو به عنوان شغل اول خودم, انتخاب کنم.
برای همین در دنیای دیجیتال مارکتینگ, تمام دغدغه ام شده بود شروع اصولی و پایان جذاب یک مقاله ,تاثیر متن مقاله بر فروش محصول و تعداد کلمات و تعداد کلمات کلیدی و ... .
البته این این موضوع رو هم بگم که این شغل برای من خیلی لذت بخش بود اما این نوع دنیای نوشتن, برای خود نوشتن نبود, برای چیزی شبیه پول و شهرت بود.
پول روح منو برده خودش کرده بود و البته نمیدونستم این موضوع رو که نوشتن بالاتر و ارزشمندتر از اینه که با اعداد و ارقام و دنیای کمیت ها سنجیده بشه,
بالاخره تصمیم خودمو گرفتم از اینجا به بعد هرچه دوست دارم مینویسم و عشقی که درونم هست رو هویدا میکنم بی هیچ پرده ای .
می خواهم بنویسم اما این بار با کلماتی از جنس حرف دل,کلماتی فراتر از ازدنیای مادی و حرف ها ودغدغه های روزمره عادی مردم, اینطوری بعد از ازساعت ها نوشتن حتی ذره ای بی حوصله نمیشم و وخودمو با قیدو بند پول و خواسته های دیگران نمیسنجم, حرف دلم رامینویسم, مینویسم تا بمانم حتی اگر هیچ اثری از من نماند.
تا کی به پرم پیچد این زور و زر دنیا
ای خاک رهایم کن تا پر کشم آن بالا...


