مجله
روایت
فصل اول: نانی روی
من در خانهای بزرگ شدم که «مادر» داشت، اما «مادری» نداشت. مادرم محبت را نه با آغوش، که با مقایسه میسنجید. فرزندانش را با پول اندازهگیری میکرد، مهرش را با حساب بانکی میسنجید. من اما به مهر نیاز داشتم، نه مبلغ.
روزی که جنازه پدرم را آوردند، همه آمدند، همه بوسیدند. اما میان جمعیت، جایی برای من نبود… نه دستی، نه آغوشی، نه حتی نگاهی. من تنها توانستم پاهای پدرم را ببوسم… آن هم آخرین بار. همانجا دلم شکست.
رفتم. بیپشتوانه، بیدست. فقط خودم بودم و خدایی که باور داشتم هست. آمدم تهران. مستقل شدم. نان بازویم را خوردم. سالم ماندم. نلغزیدم.
در ازدحام مترویی شلوغ، جایی کنار بوفه، ایستاده بودم. خواستم کمی دل خودم را با قهوهای گرم خوش کنم. میان آنهمه بیتفاوتی، صدایی لرزان و آرام شنیدم:
«میشه برای منم قهوه بگیری؟... کارت دارم.»
پیرزنی بود. لباسهایش ساده، چشمانش خسته. کارت عابرش را به سمتم گرفت؛ مثل کسی که تمام اعتمادش را در مشت کوچکش گذاشته باشد.
من قهوهای با طعم فندق انتخاب کردم… سلیقهام را شریک دلش کردم. اما دستگاه چیزی دیگر گفت:
«موجودی کافی نیست.»
لحظهای در سکوت ماند. بعد با صدایی آرامتر از قبل گفت:
«میشه با هزینه خودت برام بخری؟»
دلم شکست… نه فقط از حرف او، بلکه از سنگینی آن درخواست.
من خودم دختری بودم که هزار شب را با نان خشک و اشک به سر کرده بودم.
نه اینکه نخواهم، فقط… نتوانستم.
رفتم. با چشمانی پر از اشک.
آن روز در محل کار، چیزی بیشتر از خستگی همراه من بود:
عذاب وجدان.
نه چون کمک نکردم، بلکه چون دنیا هنوز چقدر آدم تنها دارد… و من چقدر هنوز دلم میخواهد قوی باشم و به آدمها برسم.
پایان بخش اول از روایت زندگی ترانه ترانیا