دختری که از دل سختی برخاست
یک شب مثل همه شبها، شام نداشتیم. مادرم با کمی آرد، نانی روی گلز درست کرد؛ همان تکه نان، شام ما بود.
از کودکی طعم محبت را نچشیدم. در خانوادهام، محبت را با پول میسنجیدند. هیچگاه مرا ندیدند، فقط مقایسهام کردند.
روزی که جنازه پدر را آوردند، همه بوسیدندش. اما من، تنها جا برایم پاهایش بود...
اما من ایستادم. ترک کردم خانهای را که خانه نبود. به تهران آمدم، سالم زندگی کردم، محتاج هیچکس نشدم، نان بازویم را خوردم.
حالا این صدای من است. صدای دختری که در دل محرومیت، خودش را ساخت.
اگر حتی یک نفر مثل من باشد، شاید این روایت برایش نوری در دل شب باشد...
نویسنده: ترانه ترانیا (نام مستعار)
اگه خواستی متن انگلیسی یا عکس مخصوص اینستا هم بذاری تو مقالهات، بگو تا کمک کنم.