آمدی؟

در مسیری بی معنا نشسته بودم

سر رسید و کنارم نشست

بی آنکه قدم هایش صدایی داشته باشد

دستش را بر روی دستم گذاشت

در چشمانش رد پای ذوقی را می دیدم

مانند ذوقی که هنگام مشاهده تلاش و نبوغ یک کودک در چشمانتان ظاهر می شود

پرسید: چرا دیر آمدی؟

سرم را از جهت چشمانش برگرداندم

و گفتم: نیامدم تا تو به چشم آیی و همه چشم ها خیره به تو بماند. خواستم که نبودنم، بودن تو را غلیظ تر کند

اما ترسیدم!

از ناشناسی و از مرگ ترسیدم!

هراسم از این بود که مبادا در عزلت غریبه ی تاریخ به گوری سپرده شوم

این شد که آمدم

که دیده شوم

و این شد که عشق، حقارت مرا برملا کرد

و مشت پوچ ادعای مرا باز کرد

حالت چشمانش تغییری نکرده بود

گویی که جواب ها را از پیش می دانست

فقط دستم را محکم تر می فشرد