تا حالا برات پیش اومده که بعد از تموم شدن یک رابطه (دوستی یا عاطفی)، بشینی پیش خودت و با کلی بغض و سوال بپرسی: «آخه من چرا؟ چرا همیشه آدمهایی رو انتخاب میکنم که تهِ دلشون بهم آسیب میزنن؟»
خیلی از ما فکر میکنیم این فقط یک “بدشانسی” سادهست، اما روانشناسی میگه ماجرا خیلی عمیقتر از این حرفهاست
چرا این اتفاق میافته؟
راحتترین راه برای درک این موضوع اینه که بدونیم مغز ما عاشق «آشنایی» هست، نه لزوماً «خوبی». گاهی اوقات ما ناخودآگاه جذب آدمهایی میشیم که رفتارهای تکراری و آشنایی دارن؛ حتی اگر اون رفتارها سمی یا دردناک باشن. در واقع، مغز ما به جای اینکه دنبال امنیت باشه، دنبال الگوهایی میگرده که از قبل میشناسه.
همچنین، گاهی اوقات عزتنفس پایین باعث میشه ما فکر کنیم لیاقت آدمهای بهتر رو نداریم یا فکر کنیم باید برای به دست آوردن محبت، تلاش بیوقفه کنیم. این دقیقاً همون تلهای هست که آدمهای سمی ازش استفاده میکنن.
چطور از این چرخه خارج بشیم؟
خروج از این مسیر سخت نیست، اما نیاز به آگاهی داره:
۱. الگوهای خودت رو بشناس: ببین چه ویژگیهای مشترکی در آدمهایی که بهت آسیب زدن وجود داشته.
۲. مرز بذار: یاد بگیر که «نه» گفتن، بخشی از احترام به خودته.
۳. عاشق خودت باش: وقتی بدونی چقدر ارزشمندی، دیگه اجازه نمیدی کسی با رفتارهای کوچیک یا بزرگ، آرامشت رو بهم بزنه.
دوستان، به نظر شما چرا بعضی از ما توی این چرخه گیر میافتیم؟ آیا تجربهای داشتید که بعد از مدتی فهمیدید جذب یک آدم اشتباه شدید؟
حتماً توی کامنتها برام بنویسید، دوست دارم نظراتتون رو بخونم. اگه این مطلب براتون مفید بود، لایکش کنید تا دستگیر بقیه هم بشه! ❤️
