آن روی دیگر من کو؟
همیشه به این فکر میکنم که آیا واقعا من همین آدمی هستم که نشون میدم. آیا خود واقعی من با منی که دارم نشون میدم متفاوته یا نه.
بعضی مواقع هم میترسم که این خود واقعی من چقدر ترسناک میتونه باشه. یا شاید چیزی باشه که اصلا من نمیشناسمش.
همیشه توی فیلم ها دیدیم که آدما وقتی خود واقعی شون رو نشون میدن به یه فرد افسار گسیخته تبدیل میشن یا یک هیولا. چقدر ما خودمونو جای اون آدمای توی فیلم میذاریم؟
آیا اون روی دیگر ما همیشه یک انسان آزاد و جدا از تمام قیود هست؟
اینکه ما باید خودمون باشیم واقعا چه معنایی میده؟

اینکه ما چطور زندگی میکنیم(اگه زندگی رو مجموعه ای از رفتار و گفتار و کردارمون بدونیم) ریشه در خیلی از چیز ها داره. در اعتقادات ما، کودکی، اطرافیان، خانواده، محیط و جغرافیای ما ریشه داره. این عوامل روی شخصیت و لایه های اون تاثیر میذاره.
هیچ کدوم از ما یک بعدی نیست. همه ی ما داریم روی ابعاد شخصیتی خودمون توی هر مکان و زمانی سوییچ میکنیم. درون فضای مجازی یه جورعمل میکنیم. توی جمع دوستان به یه شکل و همین طور در شرایط مختلف دیگر به نحوی دیگه. همه ی این ها برای ما محدودیت هایی ایجاد میکنند و مرز شخصیتی ما رو مشخص میکنند. یک سری الزامات برای ما ایجاد میکنند. گاهی اوقات ما ازین غل و زنجیر هایی که برای خودمون ساختیم دوست داریم رها بشیم یا خودمون خودمون رو رها میکنیم و اونموقع هست که اصطلاحا اون روی ما نمایان شده. یکی ازین موارد رو میتونید موقع عصبانی شدن ببینید. خشم یک وسیله ی قدرتمند هست برای شکوندن مرز های شخصیتی ما. وقتی میگیم که اون روی سگ من بالا اومده یعنی اون بعد از شخصیت من که حدود وثغور خودش رو کنار زده جلوی شما ایستاده. گاهی اوقات هم میشه که فکر میکنیم خیلی از این محدودیت ها بیهوده و حاصل از تعصبات و سنت ها و مد های موجود در جامعه هست و فقط در حال کند کردن ماست. اینجاست که ما به این نتیجه می رسیم که باید خودمون باشیم و اونجور که دوست داریم عمل کنیم. اما شاید هم به بدونیم که نمیشه همیشه هم فکر کنیم محدودیت هامون بیهوده هست و باید آزادانه عمل کنیم. اینکه خودمون باشیم شاید اصلا این معنی رو نده که ما هرطور خواستیم عمل کنیم و این خواستن ممکنه از هر کجا نشئت بگیره. اینکه خودمون باشیم مطمئنا این معنی رو میده که خودمونو با تمام حدودی که برای خودمون میذاریم بپذیریم. من باید بپذیرم که نمیخوام با تبر بزنم روی دست خودم. چون دستم قطع میشه. اینو من پذیرفتم. درسته که ما اگر همه ی حد وحدود مون رو کنار بزنیم شاید تبدیل بشیم به یک هیولا. اما این به معنی این نیست که روی دیگه ی ما هیولاست. همونطور که روی دیگه ی ما فرشته نیست. اینکه من بپذیرم که روی دیگه ی من یه هیولاست که ممکنه یه روز فعال بشه و من همیشه ازش بترسم فرق میکنه با اینکه بدونم کارایی که میکنم ممکنه منو تبدیل به یک هیولا بکنه. توی مورد دوم من اصلا هیولا نیستم اما توی مورد اول من هیولا بودن قسمتی از خودمو پذیرفتم.
پس روی دیگه ی من قابلیتی هست که خودم اونو اضافه کردم.
اینکه من چندتا بعدی شخصیتی دارم تصمیم خودم بوده. هرچقدر من ابعاد شخصیتی زیادتری داشته باشم سخت تر میتونم خودمو بشناسم. سخت تر میتونم خودمو بپذیرم. در اصل دارم خودمو توی خودم گم میکنم تا از جواب دادن به خودم فرار کنم. اینکه خودم رو بپذیرم اصلا به این معنی نیست که خودم رو هم تایید میکنم. خودم رو میپذیرم ازین جهت که راحت تر بتونم تغییر کنم. نه کسی باشم که هیچ رشدی نمیکنه. نه کسی که هیچ تغییری نمیکنه.
پس خود واقعی من اون مقدار از منه که پذیرفتمش و قبولش کردم.
اون روی من همونجایی هست که من قرارش دادم. حالا باید ببینم این چند رو بودنم رو دوست دارم یا اون تک وجهیِ واقعیِ پذیرفته شده توسط خودم رو.
جوابش هم با شما.
این اولین نوشته ی من توی ویرگول هستش. اول که امیدوارم خوشتون بیاد. و بعد اینکه میدونم جای کار زیاد داره. پس منو ببخشید بخاطر کم و کاستی هاش.