نشستهام روی چمنهای تر و خشک دانشگاه و چشم زدهام به فوارهی لب پری که هِن و هِن کنان، آب تف میکند بیرون. هیچکسی نمیآید اینجا بنشیند. اینجا فقط جای یک کارشناس دلمردهی بیهدفی مثل من است که نمره دفاعش را که ثبت کنند دیگر همین یک بهانه راه افتادنش توی شهر را هم از او میگیرند. فقط این فواره اشک میریزد برایم. یک قطره هم میپاشد توی صورتم که یعنی بهجای زل زدن به من، یکم برای خودت اشک بریز درمانده! از آن اشکها که بعدشان آدم به خودش میگوید ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است پاشو یک کاری کن. من هم که ماهی قزل الا! یا شاید هم اوزون برون. اوزون برون همانی بود که خاویار میداد؟ یکبار هم نه اوزن برون دیدهام نه خاویار چشیدهام.کل این چهار سال که البته با افتادن پیدرپی معادلات که پیشنیاز صدتا درسم بود،رسید به پنج سال و خردهای؛ دور خودم گشتم. یکی از بچهها خودش را کُشت که برای تحصیل برود آمریکا، پایش رسید آنجا خبر دادند که واقعاً خودش را کشته. یکی دیگرشان کارشناسی را نگرفته، زده بود توی کار بسازوبفروش. میگفت پول توش است. آخرسر هم که یکی ساخت، روی سر مردم خراب شد.من نه دغدغه علم داشتم که خودم را بکشم نه دغدغه کار داشتم که مردم را بکشم. فقط یکی بودم که نشسته بودم وسط دانشگاه و به آدمهایی که میدویدند دنبال زندگیشان نگاه میکردم. شاید اگر یک ماهی بودم فایدهام برای جوامع بشری بیشتر بود. چه چیز میخواستم؟ مثلاینکه واقعاً همان ماهی بودم که در خشکی افتاده اما بالبال میزند. هنوز امید داشتم...
صدای ویبره گوشی موبایلم مرا به خودم آورد. بیحوصله از جیبم درش آوردم و به شمارهای که افتاده بود روی صفحهاش نگاه کردم، حوصله جواب دادن نداشتم. قطع شد. چهار تماس ناموفق از همین شماره داشتم. تعجب کردم. قبل از آنکه فرصت کنم در ژانر معمایی برایش فیلمنامهای سوار کنم، دوباره گوشیم ویبره رفت. سرفهای کردم و برداشتم: الو..؟ صدای آشنایی از پشت خط با خوشحالی داد کشید: شیرینی بده!!
دوستم بود، پرسیدم: چرا؟
- رزومهای که فرستاده بودی شرکت قبولشده!
- چی؟
- یادته چقدر غر میزدی و ناشکری میکردی؟
-باورم نمیشه...
-همین ناامیدی آفته. چقدر بهت گفتم یکم توکل کن؟
نمیدانستم چه بگویم، دهانم بازمانده بود. فواره برایم دست تکان میداد و توی هوا نقره میافشاند. لبخند کمرنگی روی لبانم نشسته بود. صدایش را میشنیدم که میگفت: آدم که پا میزاره تو یه راه، هزارتا مسیر براش پیدا میشه. خدا حواسش بهمون هست، فقط کافیه ما هم بخوایم...
نمیدانم چرا در ابتدای ورودتان به دانشگاه، بهجای تبریک و تهنیت، تصویر یک دانشجوی فارغالتحصیل همین دانشگاه را برایتان کشیدم که مدرکش را در دست گرفته و زانوی غم به بغل گرفته...البته در انتها راهی برایش بازشده و حالا این راه، رهرو میخواهد که برود. پیاده یا سواره، سخت یا آسان، برود. جا نزند. برای شما هم راهی بازشده و نتیجهی تلاشی که کم یا زیاد کردید را خدا عنایت کرده. حالا این شمایید که باید از این راه، پلی بسازید بهسوی اهداف خودتان...از همین ابتدای سفر، آماده باشید، هوش و حواستان پی هدفتان باشد. یک هدف دنیوی در راستای هدفی اخروی. نهچندان بزرگ و نه دور؛
امام علی (ع) میفرمایند: هرگاه در پی چیزی هستی، بلندهمت باش و آنگاهکه چیره شدی، در پیروزی کریم باش.[تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص 448، ح 10276]
در پی چیزی باش؛ همه نمیخواهند دکتر مهندس شوند، سعی و تلاش هرکدام از ما مختلف است (سعیکم لشتّی)(لیل 4)
امام حسن مجتبی میفرماید:
برای دنیایت چنان کار کن که گویا برای همیشه (در این دنیا) خواهی بود؛ و برای آخرتت (نیز چنان) سعی و تلاش کن که گویا فردا از این دنیا خواهی رفت. [بحارالانوار (ط - بیروت) ج 44، ص 139.]
امام محمدباقر میفرمایند: مردی را که در کار دنیایش تنبل باشد مبغوض میدارم و کسی که در کار دنیا تنبل باشد، در کار آخرتش تنبلتر است.[کافی (ط-الاسلامیه) ج 5، ص 85، ح 4]
هدف، امید میبخشد و امید، آرامش...کار و تلاش حرکت به سمت هدف است. حرکت به سمت امید و آرامش؛ اما این حرکت هم اصولی دارد، کموزیاد و اهم و مهمی دارد.
امام علی (ع) میفرمایند: کار (خیر) اندک که بر آن مداومت ورزی، از کار بسیار که از آن خسته شوی، امیدوارکنندهتر است.[نهج البلاغة (للصبحي صالح) ص 525، ح 278]
برای دنیایت با تمام توان تلاش کن، با تمام توان در این راه مهربان باش، با تمام توان از دیگران دستگیری کن، خمس و زکاتِ علم و مالت را بده و با تمام توان در این راه بنده باش...که «و من أراد الآخرة و سعی لها سعیها و هو مؤمن...» (اسراء 19) و آنکسی که سرای آخرت را بطلبد و سعی و کوشش خود را برای آن انجام دهد، درحالیکه ایمان داشته باشد، سعی و تلاش او از سوی خدا پاداش داده خواهد شد.