ویرگول
ورودثبت نام
نشریه فرهنگی - اجتماعی تنفس صبح
نشریه فرهنگی - اجتماعی تنفس صبحنشریه ای متفاوت از کانون قرآن و عترت (ع) دانشگاه صنعتی امیرکبیر
نشریه فرهنگی - اجتماعی تنفس صبح
نشریه فرهنگی - اجتماعی تنفس صبح
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

آیت الله سید عبدالحسین دستغیب (ره)، به مناسبت سالگرد شهادت

?20 آذر سالگرد شهادت آیت الله سید عبدالحسین دستغیب(ره)

?خاطره ای از مرحوم آیت الله سید هاشم دستغیب


? روز جمعه، ساعت یازده و نیم بود. پدر، کلید اتاقشان را به من دادند. شالش را محکم کرد و گفت: لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم، انا لله و انا الیه راجعون.

به سرعت از پله ها پائین رفت. من هم درب را قفل کردم و دنبال ایشان رفتم. به پیچ سر کوچه که رسیدم دیدم خانمی اصرار دارد آقا را ببیند.[ آن دختر 19 ساله چند کیلو تی ان تی به خودش وصل کرده بود.] ناگهان صدای انفجار مهیبی بلند شد. احساس می کردم زیر آوار هستم. به زحمت خودم را بیرون کشیدم. خاک ها فرو کش کرد. به سمت پدر رفتم. سر آن زن را دیدم که جدا افتاده بود و کنارش پیکر پاره پاره پدرم و کنار آن پیکر خونین پسرم و دیگر محافظان. به خودم آمدم دیدم عبا و عمامه و ریشم هم سوخته است. به سمت خانه پدر برگشتم، در راه دست ها و پاها و بدن های خونین افتاده بود. باید خودم را کنترل می کردم، باید اوضاع را سامان می دادم. در خانه پدر سر و صورتم را شستم. عمامه ای که پدر در خانه داشت را بر سر گذاشتم. لباس خونینم که خون پدرم، پسرم و یاران و همرانم روی آن ریخته بود را در آوردم و به شاهچراغ محل برگزاری نماز جمعه رفتم. هنوز مردم از اتفاقی که افتاده بود خبر نداشتند. اذان ظهر تمام شده بود. بالا رفتم. گفتم: مردم امروز به جای نماز جمعه، نماز ظهر خوانده می شود.

صدای شیون بلند شد. گفتم: مگر مرگ چیست جز تغییر لباس.

شیون و گریه مردم بلندتر شد. گفتم: اگر بنا باشد داد و فریاد کنید، اگر بنا باشد در برابر خواست خدا بی تابی و نا سپاسی کنید، من از همه شما سزاوار ترم.... برای اولیا خدا و برای کسی که یک عمر با قلمش، با قدمش، با بیانش با فکر و اندیشه اش برای خدا و در راه خدا خدمت می کرد، ننگ است در رختخواب بمیرد، ما از شهادت باکی نداریم، شهادت افتخار خانواده ماست... با اینکه من جوان هجده ساله ای که فوق العاده به او علاقه مند بودم را از دست دادم، ولی تأسفم برای پدرم ده برابر است زیرا برای اسلام نافع بود...

پیکر پدر تکه تکه شده و بعضی از اعضا از بین رفته بود. او را با همین حال دفن کردیم. یک هفته گذشت. روز اربعین بود. خانمی پیش من آمد و گفت: پدرتان را در خواب دیدم، در باغ زیبایی می رفتند و من پشت سر ایشان بودم. آقا رو به من فرمودند تکه ای از بدن من لای دیوار مانده است... و چند بار تکرار کردند.

به حرف های آن زن اعتنایی نکردم. اما در مسیر بازگشت، در محل انفجار یاد آن خواب افتادم. در بین دیوار های اطراف نگاه کردم، دیدم قطعاتی از بدن در بین درزها مانده است. آنها را جمع کردیم، دو کیسه شد. یاد تکه پارچه اضافی افتادم که در کفن پدر بود و نفهمیدم پدرم برای چه منظور آن را گذاشته اند. آن گوشت ها را در همان پارچه گذاشتیم. ساعت ده شب همان روز، تشییع دوم آقا صورت گرفت. انبوه جمعیت عزادار در شاهچراغ موج می زد. مردم به یاد حضرت اباعبدالله و سید شهیدان شهرشان به سر و سینه می زدند. گوشه قبر را شکافتیم و آن کفن کوچک را هم داخل قبر گذاشتیم...


هدیه به شهید سیدعبدالحسین دستغیب و همراهان و یارانش صلوات- شهدای فارس



نشریه
۶
۰
نشریه فرهنگی - اجتماعی تنفس صبح
نشریه فرهنگی - اجتماعی تنفس صبح
نشریه ای متفاوت از کانون قرآن و عترت (ع) دانشگاه صنعتی امیرکبیر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید