اگر ارثیه بیحساب داشتی، برو روزنامه نگار شو!
شاید عاقبت تدریس روزنامه نگاری به از کار روزنامه نگاری باشد! روزنامه نگار همیشه درحال دویدن است، حقوق عقب مانده دارد، ترس از شکایت و دادگاه و زندان اوین هم که کابوس هرشب اش است.
اما اگر استاد دانشگاه باشی ماجرا فرق میکند، حقوق عقب مانده و ترس از زندان نداری. هر ترم با دانشجویان چند واحدی را ارائه میدهی و سرکلاس حاضر میشوی یا تدریس میکنی و درهای علم و دانشات را به رویشان باز میکنی یا اگر هم حوصله تدریس نداشته باشی، با تاخیر سرکلاس میآیی و گاهی هم دانشجویان باید پیات بیایند و خواهش کنان بخواهند که بیایی و چهار خط از دروس روزنامه نگاری و خبرنویسی و روشهای نگارش گزارش برایشان بگویی، یا که اصلا برایشان خاطره تعریف کنی (کاری که برخی استادان ما انجام میدادند).
اگر رویکرد اول را برگزیده باشی دانشجویانت را نهایتا با نمره ده پاس میکنی و عدهای را هم با 75/9 رد میکنی تا ترم بعد هم مهمانت باشند. اگر هم شیوه ی دوم را برگزیده باشی همه را از دم با نمره 18 پاس میکنی. البته تجربه ثابت کرده بعضی از استادان که علاقه ای به تدریس ندارند، علاقه ای هم به پاس کردن دانشجو ندارند.
خب سوال اینکه عاقبت این درس و دانشگاه و تدریس استاد چه میشود؟ خروجی این سیستم چه خواهد بود؟ اصلا از این هشت ترم خودم بگویم، عاقبت این تدریسهای اساتید و سرکلاس رفتنهای من چه میشود؟
این که یک روزنامه نگار همه چیزدان هیچی ندان مثل من خروجی این سیستم آموزشی میشود که البته آن هم اگر شانس بیاورد و انقدر زرنگ باشد که در تحریریه یا روزنامه ای بخزد و خود را جا کند.
وقتی پای حرفها و درد و دلهای دانشجوهای روزنامه نگاری بنشینی، خواهی دید که همه شان از دانشگاه گلایه میکنند و همه در این که دانشگاه چیز زیادی به انها اضافه نکرده است اتفاق نظر دارند.
هرسال عده ای با شوق و ذوق وارد دانشگاه میشوند تا روزنامه نگاری بخوانند و عده ای هم با سرخوردگی و ناامیدی فارغ التحصیل میشوند.
اگر بخت یارشان باشد بتوانند جایی مشغول شوند تازه دردسرها شروع میشود. پس عده ای ترجیح میدهند سرشان در لاک خودشان باشد و برای خوشایند دیگران قلم بزنند و تنها خبربیار تحریریه و نشریه خود باشند. دست آخر پس از بازنشستگی کنج عزلت بنشینند و با حقوق بازنشستگی بخور و نمیری که همچنان دیر به دیر واریز میشود روزگار بگذرانند.
و اما عدهای دیگر هم هستند که اگر سر و گوششان مثل من بجنبد و به هرجا سرک بکشند و بخواهند جریان واترگیت 2 راه بیندازند، اوین از آنچه فکرش را بکنند به آنها نزدیکتر خواهد بود و تا آخر عمر مفقود الاثر.
در کنار این سناریو زیبا ولی همچنان چرخه تدریس ادامه دارد، دانشگاه هرسال ورودی جدید میگیرد و پس از چکش کاری آنها را از سیستم خارج میکند. این خروجی ها اگر نخواهند وارد شغل پرهیجان و نان و آبدار روزنامه نگاری شوند شاید سعی کنند به سیستم آموزشی برگردند ولی این بار به عنوان استاد نه دانشجو. این دانشجویان که تولید این سیستم آموزشی و نحوه تدریس هستند وقتی در مسند استاد وارد حوزه دانشگاه شوند، چه خواهند کرد؟
نتیجه چیزی جز بازتولید همان روشهای تدریس و اموزش نخواهد بود. پس درجواب این سوال که اینده تدریس روزنامه نگاری چه خواهد شد، با توجه به روند تدریس باید گفت این چرخه با تمام کاستی ها و ضعف هایش ادامه خواهد یافت مگر روزی ادم بیکاری پیدا شود و برای اصلاح آن چوب لای چرخش بگذارد. ولی تا آنجا که من میدانم این داستان همچنان ادامه دارد...