فرزند ابراهیم بودن، یا هفده پشت اصیل داشتن به کار نمیآید. بر آن کس که کار نمیکند همان حکمی رواست که بر دوشیزگان اسرائیل، زیرا او باد میزاید، اما آن کس که کار میکند پدر خویش را متولد میکند.

ضربالمثلی قدیمی ملهم از دنیای برونی و محسوس میگوید: «تنها آن کس که کار میکند روزی خود را به دست می آورد.» شگفتا که این سخن در دنیایی که این ضربالمثل آشکارا متعلق به آن است چندان مصداق ندارد، زیرا که جهان برون تابع قانون کاستی است و تجربه بارها نشان داده است که آن کس نیز که کار نمیکند روزی خود را به دست میآورد و آن کس که میخوابد از آن کس که کار میکند روزی بیشتری حاصل میکند. در جهان برون هر چیز به صاحبش تعلق دارد، جهان برون مطیع قانون بیتفاوتی است، هر کس که نگین جادویی را بر انگشت دارد، چه نورالدین باشد چه علاءالدین، غول جادو از او اطاعت میکند و هر کس که گنجهای جهان را در اختیار دارد، به هر شیوه نیز که آنها را تحصیل کرده باشد، صاحب آنهاست. در جهان روح چنین نیست. در این جا نظمی الهی و سرمدی حاکم است، در این جا باران به یکسان بر صالح و ناصالح نمیبارد، در این جا آفتاب به یکسان بر نیک و بد نمیتابد، در این جا تنها آن کس که کار میکند روزی به دست میآورد، تنها آن کس که تشویش را شناخته است آرامش مییابد، تنها آن کس که به هاویه فروشود محبوب را نجات میدهد، تنها آن کس که کارد میکشد اسحاق را به دست میآورد. آن کس که کار نکند نان به کف نمیآرد، بلکه گمراه میماند، آن گونه که خدایان اورفه را با چهرهای دروغین به جای چهره معشوق گمراه کردند، گمراه کردند زیرا نازکدل و بیجرأت بود، زیرا مُطرب بود نه مرد. در این جا فرزند ابراهیم بودن، یا هفده پشت اصیل داشتن به کار نمیآید. بر آن کس که کار نمیکند همان حکمی رواست که بر دوشیزگان اسرائیل، زیرا او باد میزاید، اما آن کس که کار میکند پدر خویش را متولد میکند.
منبع
سورن کییرکگور، ترس و لرز، ترجمهٔ عبدالکریم رشیدیان، نشر نی