پر کن پیاله را

«حرف می‌زد و شراب می‌نوشید. آن‌قدر استادانه پیاله‌ها را پرمی‌کرد که اثری از پیری در حرکات دست و پنجه‌اش پیدا نبود...» (آخرین انار دنیا / بختیار علی)

مگر آن آب آتشین راهی به حال خرابش ببرد. که می‌بُرد.‌ از نشانه‌هایش همین بس که حرف می‌زد. و زیاد هم می‌زد. می‌توانست حتی راجع به پسرش حرف بزند. نه از اینکه مدت‌هاست با او حرف نمی‌زند و چقدر دلش تنگ شده یا از این موضوعات که معمولا می‌شد ازش شنید؛ روزهایی را به یاد می‌آورد از ده سال پیش که با هم دور دریاچه ارومیه را سفر کرده بودند. مسافرت یک هفته‌ای از تهران به میانه به مرند به خوی به ارومیه به مراغه و در نهایت به تهران. حوادث را با جزئیات به یاد می‌آورد که کجاها مانده بودند و کجا سوار قایق شدند و با که بگو مگو کردند و در بازار تبریز چه خریدند و مانند آن. جوری هیجان زده می‌شد که صحنه‌ها را با بطری شراب در هوا ترسیم می‌کرد و یادش می‌رفت که قرار بود جام چه کسی را پر کند. بله؛ الکل به حال کسی که خانواده‌اش را در چنان حادثه‌ای از دست داده ممکن است راه ببرد؛ گیرم بعد از بیست سی سال و برای مدت کوتاهی. تا به یاد بیاوریم که هستیم و کجاییم و چه بندی را به آب داده‌ایم. آن وقت دیگر نه … مغز پایش را توی یک کفش می‌کند و می‌ایستد کین آب آتشین دیریست ره به حال خرابم نمی‌برد. تازه متوجه بطریِ روی هوا شد. لحظه‌ای ماند. سرش را پایین آورد و ساکت شد. جام نفر بعدی را پیدا کرد. پر کن پیاله را. (بابک؛ ۳ تیر)