«هیچ کس قدم به خشکی گذاردن او را در شبی آرام ندید، هیچ کس غرق شدن کرجی خیزرانی را در گل و لای مقدس ندید.» (هزارتوهای بورخس / خورخه لوئیس بورخس / احمد میرعلائی)
مثل همیشه رفته بود علف شفابخش بچیند. کار امروز و دیروزش نبود. از نوجوانی در جرگۀ «نوشآوران» بود. ولی این بار دستتنها رفته بود. ناخوشی یک سال پیش استادش را زمینگیر کرده بود؛ دستیار نوجوانش هم هفتۀ پیش قربانی ناخوشی شده بود. نکند علف دیگر نوشآوران را شفا نمیداد؟
حالا هر هفته باید تنهایی عازم گل و لای مقدس میشد. اهالی در ساحل به تماشا مینشستند. همیشه عدهای میآمدند. قبلترها بچههای جزیره پای ثابت مراسم استقبال بودند. جدای از لذت تماشا، میخواستند جلوی چشم باشند که به دستیاری انتخاب شوند. همهمه میکردند؛ از رموز نوشآوری میپرسیدند، دربارۀ سوی چشم و شامۀ قویشان غلو میکردند، خواهش و التماس میکردند. حین لباس پوشیدن، حاضران زیر لب دعا میخواندند. ولی آن روز بچهها به دعا خواندن نرسیده بودند. از مرز نیلوفرهای آبی که میگذشت تک و توک سروکلهشان در ساحل پیدا شد. آخرش که چه؟
آن روز، هوا گرگومیش شده بود که قلاب در گل انداخت. بعضیها دیدند که دستش را به نشانۀ صید علف بلند کرد. دو تا از بچهها هم پرهیب کرجی را پشت نیلوفرهای آبی دیدهاند که به سوی ساحل میآمد. ولی یک ماه گذشته و او از مرز نیلوفرهای آبی پیش نیامده.
ناخوشی زیاد شده. علف شفابخش نایاب شده. کسی از مرز نیلوفرهای آبی نمیگذرد… (فخری؛ ۱۹ تیر)