روزنامه سراسری بیمعطلی ماجرای پیرمردی را که در صدمین سالروز تولدش غیب شده بود چاپ کرد. (مرد صدسالهای که از پنجره فرار کرد و ناپدید شد / یوناس یوناسن)
اما در صفحهٔ ۱۱. مطلب در دو پاراگراف کوتاه تنظیم و در کادری در سمت چپترین ستون روزنامه، نه خیلی بالا و نه خیلی پایین صفحهبندی شده بود. در مرکز صفحه تصویرِ رنگیِ بزرگی از یک زوج خوشبخت بیشترین فضای صفحه ۱۱ را از آن خود کرده بود و حاشیهای را در سمت چپ ترین ستون خالی گذاشته بود که فقط با یک مطلب کوتاه حدوداً دو پاراگرافی میشد نظام بصری و اصلوب زیباییشناختی و روابط صوری اجزای صفحه را حفظ کرد.
خوشبختی این زوج از آنجا معلوم میشد که در کنار دریاچهای در شرایط آب و هوایی مناسب، به ماشین بزرگی تکیه داده بودند و لابد هم ماشین آخرین مدل بود و هم آنها مالکش بودند. که اگر نبودند حتماً روزنامه را میبایست به نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی متهم کرد. و نتیجهٔ خوشبختیشان هم این بود که به ما خوانندگان بخندند. حتی سگ کوچکشان هم چنان از وضعیت خوشحال و پر سر و صدا به نظر میرسید که اجازه نمیداد ما انسانهای فانی، خبر غیب شدن یکی از خودمان را بخوانیم. البته ما صد سال نداشتیم ولی او هم دیگر در این سن و سال لابد ماشین نداشت.
باید پیدایش میکردم. احتمالا میتوانستم درست پیش از غرق شدن در رودخانهای یا پریدن از پلی معلق یا خوابیدن جلوی ریل قطاری، نجاتش بدهم. درست کمی قبل از لحظهٔ بدون بازگشت، همچون قهرمانی با عظم راسخ، پیرمرد را مجبور کنم یک سال دیگر هم زندگی کند. ولی نه... حتی در این صورت هم اتفاق جدیدی نمیافتاد. نهایتاْ در همین کادر کوچک سمت چپترین ستون، باز سر جایمان مینشستیم. باید فکر دیگری کرد. باید بر علیه سلطهٔ آهن و سرمایه و سگ قیام کرد. بر علیه دریاچهٔ ژنو یا نمیدانم کجا.
باید یک راست میرفتم سراغ زوج جوان؛ میکشیدمشان پشت ماشین و جوری که سگِ خوشحال، اوقاتش تلخ نشود، کلکشان را میکندم. بعد که کادر وسط صفحه خالی میشد، میتوانستیم ماشین را هم از آنجا برداریم، سگ را باز کنیم برود پی بازیاش در صفحات دیگر و به جایشان دو تا صندلی بگذاریم. مردکهٔ صد ساله هم حتما بر میگشت. هرچه باشد از خودمان است. از یک قبیلهایم. سیگاری میپیچیدیم. شاید ته استکانی عرق سگیِ کار آقا منوچهر خودمان را برایش میریختم و این دم آخری را بدون فکرهای اضافی با هم گپ میزدیم. صفحه ۱۱ دیگر هیچ کم نداشت. (بابک؛ ۸ تیر)