«او پیراهن تور صورتی پوشیده بود ــ میشود باور کرد؟» (خانم دلوی / ویرجینیا وولف)
انگار همین دیروز بود که رنگ صورتی و مدل عروسکی پیراهن مارال را مسخره میکرد. به نظر من هم لباس مارال لوس و بچگانه بود، ولی در نظر او مشمئزکننده بود. سلیقهاش را دوست داشتم. گمانم روی ناخنهای او بود که عاشق لاک سبز لجنی شدم. جسارتی در انتخابهایش بود که مجذوبم میکرد. آدم عوض میشود، سلیقهاش، اخلاقش. ولی او تا پیراهن تور صورتی خیلی راه داشت. برای دار و دستۀ ما، پوشیدن لباس صورتی کلی معنی داشت: یعنی دختر خنگ و عقبماندهای بودی که چیزی از فمینیسم و منطق بصری استثمار زنان نمیدانستی و مهمتر از آن به هنجارهای ابلهانۀ بزرگترها تن میدادی و میخواستی «دخترانه» رفتار کنی. خنگ شده بود یا بالاخره تن داده بود؟ (فخری؛ ۱۳ تیر)