«متأسفم. یادم نمی‌آید. تو را به خاطر نمی‌آورم. اما خواهشم این است که از من دلگیر نشوی. حتماً قبلاً همدیگر را زیاد دیده‌ایم. منتهی راستش این روزها من خیلی گیج و فراموشکار شده‌ام.» (چند داستان کوتاه همراه با تحلیل ۱)
ولی باید سعی کنی. سعی کنی به خاطر بیاوری. من را نه. همه آن چیزهای دیگر را. آن روز برفی را. سکوی 33A را. چطور به یاد نمی‌آوری؟ اصلا من را کنار بگذار؛ همه منتظر تو هستند و با هر ثانیه‌ای که می‌گذرد کیلومترها از تو، از خانه، از آن دشت پوشیده از برف دور می‌شوند. بیدار شو. مگر ما چقدر وقت داریم؟ مگر ما چه کرده‌ایم؟ من اینجا پشت میز کنترل خاموش و آنها هر چهارتاشان درون کپسول، پرتاب، میان آسمان و زمین و تنها امیدمان به آن حافظهٔ لعنتی توست. هر لحظه که می‌گذرد زمین‌شان کمتر و آسمان‌شان بیشتر می‌شود. ولی وقتی زمینی زیر پایت نباشد آسمانی هم بالای سرت نیست. تو که بهتر می‌فهمی. معلق شدن را. جدا شدن از ماده را. آیا جاودانگی که می‌خواستی همین بود؟ بیدار شو، مدارهای کهنه‌ات را به کار بینداز. «بچه‌ها را به خانه بازگردان.» (بابک؛ ۵ تیر)
