از بیرون، تنها خشخش ملایم درختها به گوش میرسید. «ظرفها باشه برای فردا صبح. نمیتونم. حوصلهاش رو ندارم» اصلأ حوصله فکر کردن را هم نداشت. (به دزدی رفتهها، از مجوعه داستان آذر، ماه آخر پاییز، ابراهیم گلستان)
دنیا داشت تمام میشد، ظرفها تمیز باشند یا کثیف. چفت پنجره را محکم کرد و به بیرون خیره شد. مشعلِ بیرون خانه خطوط کلی درختها و خاک چند قدمی اطراف خانه را تا حدی مشخص میکرد. تنها چیزی که در این طبیعت بیجان میشد دید. شاخههای خشک درختان، با هر تکان باد بر هم ناخن میکشیدند و شعلهٔ مشعل به هر سمتی فرار میکرد.
صفحه را روی گرام گذاشت.
«این انتهاست ای محبوب زیبا.
این انتهاست ای تنها محبوب من.»
- پرندهها را یادت هست؟
- چی؟
- پرنده. پرواز. آنها که در هوا میپریدند. یادت هست؟
- یک چیزهایی… چه سریع مردند. پاییز آن سال را دوام نیاوردند. دو سه ماهه همه مردند. سریع نیست؟ برای پرندهها گمانم زود بود.
- پرندهها در شب هم پرواز میکردند؟ یا فقط روزها؟
- فکر کنم شبها هم پرواز میکردند. چرا نکنند؟ چطور؟
«میتوانی آینده را در ذهن بیاوری؟
چنان بیمرز و رها،
چنان هراسان در پی دستی بیگانه،
در سرزمینی هراسان.»
آن سوی پنجره، شعلهٔ مشعل به هر سو میدوید ولی بیحاصلی؛ تسلیم باد شد و با او رفت. شکلهای محو زمین بیجان اطراف به هوا رفت و به جایش وهم و خیال حملهور شد.
پرسید: فکر میکنی هنوز زنده باشند؟
- کی؟
- فکر میکنی کی؟ ده روبرو. آن طرف دره. یک هفته است که هیچ نشانهای و نوری از آن طرف پیدا نیست.»
- لابد مردهاند.
- شاید هم نه. چراغ ما هم مرد.
- پس ما هم برای آنها مردهایم.
«این انتهاست ای محبوب زیبا.
این انتهاست ای تنها محبوب من.»
آخرین بشقاب را که خشک کرد، روی میز را دستمال کشید و به اتاق خواب رفت. (بابک؛ ۲۳ تیر)