تنهایی

«همیشه باید تنها می‌بود، خودش چنین انتخاب کرده بود و اینک نمی‌توانست و نمی‌خواست از این راه بازگردد. بهترین کارها، کارهایی که در حساب آخر به زحمتش می‌ارزیدند، باید در تنهایی انجام می‌گرفتند» (برهنه‌ها و مرده‌ها / نورمن میلر)

آخرین برگ‌های کاغذ را روی هم چید و زیر پرس گذاشت. عطف‌شان را چسب زد و روی آن را پوشاند. پرس را در جعبه و جعبه را در گنجه گذاشت. در گنجه را بست. پشتش را صاف کرد. عینکش را برداشت و با پاشنه دست چشم‌هایش را مالید. هوای گرگ و میش بیرون را نگا کرد و برفِ نشسته روی زمینِ اطراف کلبه را بررسی کرد. رد پای جدیدی نبود. حالا می‌توانست راه بیفتد که پیش از روشن شدن هوا به علفزار پشت روستا برسد. چوب دستش را گرفت و از بین خانه‌ها گذشت. جلوی در خانه‌ای که حالا تقریبا ویران شده بود ایستاد و چیزی زیر لب زمزمه کرد و اشک در چشمانش حلقه زد. پشت در خانه دیگری شاخه گلی گذاشت. به آن دیگری که رسید اخم‌هایش در هم رفت، پشت کرد و رویش را برگرداند. و همینطور…

از علفزار که رد شد پالتواش را سفت‌تر دور خودش پیچید. پنجه‌هایش را پشت آستینش پنهان کرد. باید تندتر قدم بردارد. باید به موقع به پناهگاهش در بالای تپه می‌رسید: اتاقک کوچکی که پشت بوته‌های تمشک پنهان بود. یا کسی نمی‌دیدش یا اگر هم می‌دید آنقدر بی‌اهمیت بود که نگاهش نکند. حالا می‌توانست بیرون آمدن اولین نفر از خانه را ببیند. همه چیز را نظاره کند و در رویاهای خودش غرق شود. خودش را در میان آن‌ها ببیند. اینکه امروز از در کدام خانه بیرون می‌آید. کجا می‌رود چه می‌کند. به که دل می‌بازد. به که نارو می‌زند. و از چه سرخورده می‌شود. همه چیز را در خواب و بیداری، محو ببیند و در رویایش به دقت به خاطر بسپارد. چنان دقیق که بتواند همهٔ آن را با جزئیاتش امشب روی کاغذ بیاورد. برای آیندگانش خاطرات منظمی به جا بگذارد از زندگی‌ای که نمی‌خواسته داشته باشد. (بابک؛ ۶ تیر)