به میدان ده که رسید بساطش را پهن کرد و از بعدازظهر تا سر شب روی گرامافون بوقیاش صفحه آییدا را گذاشت. (میدان ایتالیا / آنتونیو تابوکی / ترجمه سروش حبیبی)
- خسته نشدی؟ از سر شب بیست بار این یک صفحه را گوش دادیم. بیست سال است که هر شب میآیی زیر گوش ما همین یک صفحه را میگذاری. انتظار داری کسی بهت پول هم بدهد؟ فقط ما آوارهها تحملت میکنیم.
- وِردی… وِردی بزرگ! مگر آدم ازش سیر میشود؟ تو چه میفهمی؟
- خودت میفهمی؟ به خدا خود وِردی هم پنج دفعه بیشتر کار خودش را نشنیده.
- خود تو این صفحه را بهم آب کردی. من که اصلاً دنبالش هم نبودم. هییی… پولش را هم بهت ندادم. صفحه دستم بود و چانه میزدیم که آن بلا نازل شد. حمله کردند و شهر به هم ریخت و دنیا تمام شد. از ترس جان حتی نشد تا خانه بروم سازم را بردارم. یک دنیا میارزید. یادت هست؟ بعد هم که جا خوش کردند. دنیا به کامشان.
- ها، یادش به خیر مغازهام درست تقاطع دو خیابان اصلی بود. نمای بیرون را تازه رنگ کرده بودم. سبز. که مثلاً به چشم بیاید.
- سبز؟ کجا سبز بود؟ نانوایی کناریات سبز بود. تو چارچوب مغازهات تمام قهوهای بود.
- مغازه صفحه فروشی کنار نانوایی؟ کجایی؟ پاک همه چیز را فراموش کردهای. کنار مغازه من، یارو بود که بهش میگفتیم ادیسون. گرام تعمیر میکرد. الان خودش همینجاست. دور میدان پایینی بساط پهن میکند.
- حالا هرچه… همین پسرک؛ چه بود اسمش؟ چیز... همین که تازه آمده این طرف، میگفت الان به جای آن تقاطع میدان بزرگی ساختهاند. با آبنما و فلان. پدرسوختهها فکر میکنند یادمان میرود چه کردند. هزارتا فلان و بهمان هم درست بکنند؛ همه دارند جمع میکنند میآیند این طرف.
- گور پدرشان. ول کن. مردم رفتند. بساطمان را جمع کنیم برگردیم خانه؟
- چرا برنمیگردیم؟
(بابک؛ ۲۰ تیر)