«انگشت به لبش گذاشت و با سرش اشاره کرد که بیا، و من هم با شتاب پائین رفتم و در خانهشان را زدم.» (سه قطره خون / صادق هدایت)
در رو به تاریکی غلیظی باز شد. نمیتوانستم پا بگذارم تو. نه برای اینکه صدایم را به گوشش برسانم، که از فرط ترس، داد زدم: کجایی؟
روایت از عقبماندههای وطنی و جهانوطنی است که شیطان زنهای زیبا را واسطۀ فریبکاری میکند. خودمانیم، فریب یکی مثل من وساطت نمیخواهد، آن هم در این حد و کیفیت. داشتم شمعدانیهای توی تراس را آب میدادم که چشمم به جمالش افتاد. زنندیده نیستم، چیزی میخکوبم کرده بود. هیز هم نیستم، چشمهایم در اختیار و ارادهام نبود؛ مدام وراندازش میکرد، از فرق سر تا نوک پا، که البته زیر پیراهن بلندش پنهان بود. محو تماشایش بودم و جز او و پیراهن سیاهش چیزی ندیدم؛ چشمان حریصم همه چیز را در پیرامونش محو کرده بود تا او را هرچه واضحتر ببیند، بلکه ببلعد. داشتم جان میکندم که دستکم صورتم را برگردانم و زیرچشمی چشمچرانی کنم، که ناگهان از پا درآمدم و وادادم. به سمتش برگشتم و سوت زدم! قسم میخورم که کار من نبود؛ مغزم طغیان کرده بود و خودسر تصمیماتی میگرفت. رنگم از این همه پررویی پریده بود. حتی در نوجوانی هم برای زنها سوت نمیزدم. به سمتم برگشت؛ خواستم عذرخواهی کنم، که لبخند زد و اشاره کرد.
حتی مغز یاغیام هم رضا نبود که پا به آن ظلمات بگذارم. دست دراز کردم در را ببندم و برگردم، که صدایی از قعر تاریکی زمزمه کرد: بیا. (فخری؛ ۲۴ تیر)