گفتیم که پول و سکه همیشه از سوی دولتها عرضه و ضرب میشد. بانکها هم واسط نقل و انتقالها بودند و هستند و تصمیمگیری در این موارد با آنهاست. مثلا برای دریافت وام، ارز، تسهیلات و … شما راهی به جز مراجعه به بانکها ندارید. شرایط را آنها تعیین میکنند. نرخ تورم، قیمت دلار و… را همین طور. این یعنی تمرکز و متمرکز بودن.
در مقابل، نوعی تفکر ایجاد شد که میگفت میتوان تراکنش مالی داشت بدون دخالت هیچ سیستم قدرتمند و کنترل کنندهای. میتوان پول را روی شبکه بلاک چین (غیرمتمرکز) ارائه کرد و با الگوریتمهای رمزگذاری اصالت و امنیت تراکنشها را تایید و تضمین کرد. همه میتوانند در اداره این شبکه و خواندن اطلاعات آن نقش داشته باشند و اطلاعات شبکه را در کامپیوترها ذخیره کنند و به آن نظارت کنند.
پولی که روی شبکه بلاک چین عرضه میشود، دارای ویژگی غیرمتمرکز است و حتما برای انتقال آن به اینترنت نیاز است یعنی اگر اینترنت کل دنیا قطع شود ارزهای دیجیتال قابلیت انتقال ندارند. شاید فکر کنید خب چه نیازی به ارز دیجیتال هست وقتی ما میتوانیم پول را با اپها و اینترنت بانک و… جابهجا کنیم؟ برای دانستن این تفاوت باید بدانیم که ارزهای دیجیتال چطور کار میکنند.