
ما چقدر زندگیمون رو دوست داریم؟در روز چقدر به خودمون فکر میکنیم؟
کلافه از خواب بلند میشی...تو آینه نگاه میکنی... زندگی دوباره تورو برای گرفتن آزمونای روزانه آماده میکنه... حالا تو تو این مکتب، کدوم عینک جهانبینی رو بر چشم میزنی؟! آسمونی که هر روز با خون شفق سرخ میشه یا آسمونی که انقلاب نور رو جشن میگیره؟
دنیایی که ما در اون زندگی میکنیم جز وهم ، دروغ و مَجاز هیچ چیز دیگهای نیست. تو این دنیا باید دنبال حال خوب گشت؛ به دورش طواف کرد و حال بد رو بر خود حرام کرد. تو این دنیای شوریده، انقلاب کارسازه؛ انقلابی که نور امید بتابه، انقلابی جهانی که از خودمون آغاز میشه از جای دنجی به نام ذهن... .
اما چجور ذهنمون غوغا کنه؟
باور درست، همه چیز رو تغییر میده. باور، کلید گنجینهی یک تغییر بزرگه؛ باور ذهنمون رو قدرتمند میکنه و روحمون رو تو سیطره خودش قرار می ده.
وقتی که ما باور داشته باشیم ذهنی وَرای هر موجود زمینی داریم، قدر اون رو بیشتر میدونیم و با تمام وجود تلاش میکنیم که اون رو قدرتمند کنیم.
اگر انسان تو ایوان تفکرش شروع به زیستن کنه و تلاش کنه بر ذهن خودش مسلط بشه و نشونهای تمرکز ذهنش رو تحریک نکنه؛ یعنی اون تونسته مالکِ قصرِ ذهنِ خودش باشه و اون رو درست حکمرانی کنه.
از این به بعد تو این قصر تنها "افکار مثبت و مورد نظرش" رو مهمون میکنه و در تصورات و تخیلاتش تنها با اونها یه فنجون قهوه مینوشه...
تو این مهمونی دیگه به مزاحمتهای افکار منفی توجهی نمیکنه؛ در نتیجه زوال عقل به سراغش نمیاد و در آینده پرده فراموشی، نمایش تئاترش رو مختل نمی کنه.
امروزه یکی از بیماریهای فراگیر و غمانگیز تو دنیا، آلزایمر در سالمندانه که البته فراموشیشون یه شبه نیست و این افراد "به مرور" همه چیز رو فراموش میکنن که این بیماری نتیجه ضعف ذهنی و زوال عقله.
حالا بزارید این مطلب رو با یه مثال به طور واضح شرح بدم؛
برای مثال: فردی رو در نظر بگیرید که تصمیم داره در یه روز مشخص ورزش کنه و هدفش این باشه که بر روی عضلات بدنش کار کنه تا اونهارو قوی کنه؛ اما تنبلی کنه و تا پنج سال بعد سراغ تمرین و ورزش نره و علاوه بر اون فرد مورد نظر پرخوری هم بکنه و رژیم غذاییاش رو کنار بزاره! مسلما در پنج سال آینده اون فرد تاثیرات منفی تصمیم خودش رو خواهد دید و قدرت و آمادگی جسمانی خودش رو از دست خواهد داد .
زوال عقل هم همینطوره؛
روحمون مثل جسممون احتیاج به نرمش داره؛ با نرمش جسم، آمادگی جسمانیمون بالا میره و با نرمش روح، تمرکزمون بالا میره.
نرمش ذهن، تفکر مداوم و رژیم غذایی اون، خوردن یه جرعه در هر وعده، افکار مثبته.....
یکی از راههایی که انسان رو متفکر میکنه و ذهن رو تقویت میکنه، خوندن کتابه..
اگر به اطرافیانتون عمیق نگاه کنید و ببینید که روزانه کتاب میخونه و و شب با ملافه اندیشه میخوابه بدونید که این افراد در مسیر زندگی مثبتاندیشتر، امیدوارتر و هدفمندتر و کاملا انسانهایی قدرتمند و با ثبات فکری هستن و در کل، سبک زندگی پر از آرامشی رو دنبال میکنن.
این افراد الهامبخشترین انسانها برای ما خواهند بود و هر فردی باید سعی کنه در برنامه زندگیاش این سبک از زندگی رو جا بده.. برخلاف این افراد تاثیرگذار، اگر انسانهایی در اطرافتون مشاهده کردید که همواره بیمار هستن و روزانه سوپ همزدهی افکار منفی، تخیلات منفی و اندیشه منفی رو لاجرعه سر میکشن بدونید باید تا میتونیم از این افراد دوری کنیم؛ چون اون افراد نقاط تاریک زندگیمون رو پررنگتر میکنن؛ در حالی که انسانهای متفکر رنگینکمونی از نور رو به ما هدیه میدن و مارو در مسیر رشد عقلی هدایت میکنن!
یکی از راههای دیگهای که تمرکز رو بالا میبره و کمک میکنه درست فکر کنیم؛ "نوشتن همه تصمیمها، ایدهها، خلاقیتها و هدفهامون روی کاغذه.
وقتیکه ما افکارهامون، تمام داشتهها و نداشتههامون رو روی یه کاغذ مینویسیم ذهنمون انسجام کافی برای درست فکر کردن رو پیدا میکنه. چجوری؟
ذهن ما سرشار از ایدهها و خلاقیتهاست ولی چون به اونا توجه نمیکنیم، اونارو نمیبینیم؛ با نوشتن و ثبت کردن سیل افکار در روز، بعدها که مرور میکنیم با دریایی از کلمات روبهرو میشیم که میتونیم کلی ایده از داخل اون شکار کنیم؛ درنتیجه تصمیم های درست و با توجه به اهدافمون میگیریم.
موهبت نوشتن رو کسایی متوجه میشن که ایدههارو داخل سرشون فاسد نمیکنن بلکه مثل یه مروارید در صدفی به نام کاغذ ازشون مراقبت میکنن و در وقت مناسب از اونها استفاده می کنن... .
تا به اینجا دو روش برای درست فکر کردن رو یاد گرفتیم یکی خواندن و دیگری نوشتن.
از الان به بعد ما باید سعی کنیم با این دو نرمش تمرکز در کارهامون رو بالاتر ببریم؛ با این کار عضلات ذهنمون رو قوی کنیم و افسار افکارمون رو خودمون در دست بگیریم.
و اینرو همیشه یادمون باشه که آغوش خداوند در هر لحظه معجزه میکنه؛ پس اگر تصمیم گرفتیم ذهنمون رو قدرتمند کنیم، از خودش کمک بگیریم و از او برای خلق اثری شاهکار به نام عقل، سپاسگزار باشیم.
خداوند تنها همین رو از ما میخواد که قدر خوبیهاش رو بدونیم تا بیدرنگ بذر ابیاتی از غزل مهربانیاش رو در دیوان زندگیمون بکاره.
کلام آخر برای خودم؛
«آیندهات رو با تصمیمات درست و عاقلانه بیمه کن؛ تو تنها یکبار در این دنیا زندگی میکنی»