
من در بهشتی سرد متولد شدم در لابهلای درختانی بی اصالت؛ در کنار جنگلی از موسیقی نیاز، در بهشتی سرشار از سیب سرخ هوس... .
من آمدم در لابهلای مستند جنایتهای درحال اکران و معمایی مجهول در پس تقدیری سردرگم...!
من آمدم در قاب حوّایی دوراندیش؛ تو آمدی در قاب آدمی مجنون... .
من به تعبیر دیگری از بهشت معتقد بودم و عشق به آن در تنم تنوره میکشید. من بنبست این بهشت را بلعیدم و تو را به ضیافت یک سیبِ عشقِ ناب دعوت کردم.
سی سال بعد من وَ تو دست در دست هم از این دنیای فانی به بهشتی جاوید قدم گذاشتیم؛ ولی این درختان بی ریشه گمان کردند که زندگیمان در سنگ لَحَد خلاصه شد و بعد از مراسم تقدیم ما به گور، به بهشت سرد خود بازگشتند و باری دیگر با ضرب جامهای خود شراب گناهانشان را سر کشیدند...!
و تنها من و تو ماندیم در بهشتی جاوید و در ضیافت آسمان زندگیمان را رَج زدیم...?
پینوشت: منظورم از بهشت سرد، زمین؛ درختان، انسانها و جنگل، مردم است?
|طنین|