
همیشه وقتی میخوام در مورد یه چیزی تو ذهنم بنویسم یا بگم ذهنم قفل میشه و در نهایت موکول میکنم واسه یه روز دیگه.
همیشه حرف واسه گفتن زیاد دارم اما منسجم کردن معانی تو ذهنم و بیان کردنش در غالب جمله و واژه واسم سخته و همیشه ترجیح میدم سکوت کنم.
خیلی وقتا هم فکر میکنم شاید حرفای من واسه کسی جالب نباشه و اگه زور بزنم و کلمات رو منسجم کنم و افکارم رو بیان کنم، اونجور که باید منعقد نشه و تهش همه فکر کنن من دیوونهام!
من همیشه بین دوراهی گفتن و نگفتن گیر کردم. خیلی وقتا که شرایط جور بشه و کمی با کسی صمیمی بشم، پر حرفتر میشم اما همیشه اگه خراب کنم و محتوارو درست منتقل نکنم بعدش پشیمون میشم و تصمیم میگیرم بعدا کمتر حرف بزنم تا درصد خطام کمتر باشه چون راستشو بخوای من از قضاوت آدما درمورد خودم میترسم؛ چون همیشه از این ترس دارم که آدما اونجوری که خودم هستم من رو نشناسن بلکه اونجوری بشناسن که خودشون هستن و با فیلتر خودشون که من رو شناختن ارزیابی کنن!
من با سکوت بیشتر احساس امنیت میکنم چون حداقلش اینه که بعد از یه دیدار معمولی با کسی نشخوار ذهنی نمیکنم و مدام دیالوگهارو تو ذهنم تکرار نمیکنم و حرفام رو بالا پایین نمیکنم که اینجا درست گفتم یا اشتباه؟ طرف مقابل برداشت اشتباهی نکرده باشه؟ ناراحتش نکرده باشم؟
از طرفی تو این تناقض هم گیر کردم که اگه مدام ساکت باشم چطوری روابط انسانی داشته باشم؟
ممکنه هرکس هر جوری که بخواد این ساکت بودنه من رو قضاوت کنه مثلا فکر کنه من مغرورم یا خجالتی یا احمق ولی هر چی هست بعدش آرامش بیشتری دارم از اینکه اشتباهی نکردم.
من سکوت کردن رو اینطوری یاد گرفتم و ترس از قضاوت شدن همیشه من رو ساکت نگه میداره. این سکوت نه تنها تو لفظ که تو رفتار من هم مشخصه و معمولا خیلی کم پیش میاد که بخوام دیده بشم.
شاید این نوع نگاه من واسه کسی که بیخیال نظرات آدما زندگی میکنه عجیب و احمقانه باشه اما واقعا برای من تاثیری که روی بقیه میزارم خیلی مهمه...!
سخته بتونم مثل کسی بشم که هرکار دوست داره انجام میده چون اگه بخوام اینطوری باشم باید این هویتی که دارم رو فراموش کنم و آدمی بشم که دوسش ندارم.
صحبت از ترسهای درونی واقعا شجاعت و صداقت میخواد و فقط کسایی این طرز نگاه من رو درک میکنن که خودشون تو این منجلاب گیر کرده باشن.
راستشو بخوای من حتی از انتشار این متن بهخاطر قضاوت دیگران هم میترسم...!
واقعا چطوری میشه کاری کرد که قضاوت آدما واسمون مهم نباشه و با این ترس جنگید؟