
بعضی وقتا شده خواب ببینید بعد تو خواب هرچقدر داد میزنید کسی صداتونو نشنوه؟
تو اون لحظه چه حسی داریم؟ احساس نمیکنیم داریم خفه میشیم؟ حس غریبی نداریم؟
اصلا ناخودآگاه که این مثال رو زدم فضای تاریکی تو ذهنتون متبادر نشد؟
حس من نسبت به حقانیت و حقیقت عین همین مثاله...
این چند وقته یه تجربهای داشتم از مواجه با رفتار آدما که تو شوک عظیمی فرو رفتم؛ یه شوک عجیبی که تهش به یه نتیجه غمانگیزی رسیدم...
حقانیت همیشه برای من مثل روز روشنه... هرجا خدا و اهلبیت باشن، اونجا برای من منبع نور و حقیقته و هرکس تو این مسیر باشه در نظر من او هم جلوهای از نوره...
همیشه رفتار آدمارو با صراط مستقیم تطبیق میدم اگر احساس کنم که اون آدما تو مسیرن، آرامش میگیرم و با جون و دل ازشون یاد میگیرم و منتظر میشم ببینم خدا به واسطه این آدم چه چیزایی قراره به من یاد بده؛
اما اگه احساس کنم بعضی آدما کمی یا کلا از مسیر مستقیم دورن برای شناخت بیشترشون پای حرفاشون میشینم اما خیلی خیلی نقادانهتر زیر نظرشون میگیرم.
حالا وقتی دونفر از جبهه حق و باطل اظهار نظر کنن واضحا حقیقت رو درک میکنم و میپذریم و باطل رو رد میکنم؛ مثل چشمام که خیلی واضح سفید و سیاه رو میتونه تشخیص بده
اما بعد از این ماجرا یک چیزی من رو شوکه میکنه
اینکه بعد از این دیدار، جماعت بسیار زیادی حق رو رد میکنن و درواقع اصلا اون رو نمیبینن...
سوال من اینجاست چطور میشه حق که مثل خورشید روشنه رو کسی نبینه؟
خیلی وقتا ممکنه از رو ناآگاهی باشه یا هرچیز دیگه ولی بیاید قبول کنیم هممون یه فطرتی داریم که میتونه خیلی قشنگ تشخیص بده؛
مگر اینکه خودمون تصمیمبگیریم که فطرتمون رو خاموش کنیم...
خدا همیشه سر راه ما مسیر درست زندگی رو قرار میده؛ با کوچیکترین نشونهها به ما تلنگر میزنه
خدا خیلی مهربونه دوست نداره فطرتمون دست خورده بشه اما کبر و لجبازی مانع این حرکت رو به رشد ما میشه...
من به معنای واقعی کلمه چندروزی که طی شد تا رئیس جمهور کشورم انتخاب بشه خونجگر خوردم...
هرچند به انتخاب مردمم احترام میزارم و مطمئنم خیر و صلاح کشورم این بوده که خدای مهربونم قلب مردمم رو به اون فرد موردنظر ترقیب کرده؛ منتها حال روحی من خوب نبود و نیست و نمیتونم این رو انکار کنم.
من از این حس وجودیم یه درس بزرگی گرفتم که حقیقت تو این دنیای ظلمانی خیلی مظلومه و شاید هرکسی نتونه تو دنیای مادی اون رو بپذیره
اما یک چیزی رو بهش باور دارم
اینکه در دنیای ابدی صدای حقیقت انقدری بلند هست که گوش جهانیان رو کر کنه و حقیقت بیمهابا تو صورت هرموجودی که اون رو نفی کرده سیلی خواهد زد...
اما اول جستار یه چیزی گفتم که نتیجه این باورم بود که موجب شدهبود غمگینم کنه اینکه؛
خدای من خیلی خیلی مظلومه...
جالبه
تا حالا شاید این عبارت رو جایی ندیدید که خدا مظلوم باشه اما واقعا هست...
خدا حقیقتیه که تو این دنیا کسی صداش رو نمیشنوه
خیلی مظلومانه نعمتهایی بهمون میده که ما در اون نعمتها ردپای خدارو نمیبینیم و در عوض بهجای تشکر ناشکری میکنیم.
خدای من مظلومه چون همیشه با من بوده و هست اما باز هم من گدایی محبت آدمارو میکنم که ذرهای بشینن و به حرف دل من گوش بدن...
خدای من مظلومه چون همیشه با آیههای قشنگش که عطرش تو گوشهگوشه زندگیم هست خواسته خودش رو به من یادآور بشه اما من بهجاش خود اون چیز رو دیدم!
خدا شاید تو این دنیای ظلمانی مظلوم باشه و دنیا ظرفیت نور روشنیبخشش رو نداشته باشه؛ اما مطمئنم درجایی که خونهاصلی من اونجاست او هست و من هم هستم و صدای خدا خیلی خیلی بلندتر از همهی صداهاست.
زیرکی آدم تو اینه که تو این دنیای یهلاقبا سفت خدارو بغلکنه و از پیشش جُم نخوره...
چون جز خدا هیشکی نمیتونه مارو هدایت کنه...