هر انسانی در کالبد روح خودش یک منظومهای پیچیده به نام «ذهن» داره.
افکار، تصورات، خلاقیتها، ضمیرخودآگاه و ضمیرناخودآگاه، سیارههای این منظومه هستن. ستون ذهن ما، انرژیهای مثبت و منفی اطرافما هستن؛ اگر انرژی ما مثبت باشن ستونها محکمتر ذهن رو کنترل میکنن و درنتیجه ارتباطی سالم با کهکشانهای دیگه خواهیم داشت.
کهکشانها خود ما هستیم.
خود روح ما...
خود روح دوست ما
و خود روح هرانسانی... .
حالا با این دیدگاه به این فکر کنیم انسانهایی باشن که همیشه آبستن نطفههای افکارمنفی هستن و ماهم عمرمون رو خرج اونها کنیم!
اونوقت بر سر منظومۀ ما چی پیش میاد؟ وقتی ستون ما ستون انرژی منفی باشه، برسر افکار، خلاقیتها و ضمیرهای خودآگاه و ناخودآگاه ما چی پیش میاد؟ آیا بعد از این اتفاق روح ما اجتماعیتر میشه یا منفعل؟ چیزی از روحمون باقی میمونه؟
هرانسانی بعداز اینکه خودش رو بشناسه روح خودش رو بسیار ارزشمندتر از هر موهبتی میدونه و بعداز اون زمامش را به دست هرکسی نمیده و آنرو در حصار بلاهتهای انسانهای پوچ قرار نمیده.
دراین دنیایی که جاهل پادشاهی میکنه، شایعه، خوراک روزانه مردم میشه و هیچکس درمسیر رسیدن به بلوغ فکری و عقلی قدمی پیش نمیگذاره و بذر ناامیدی در زندگیمون کاشته میشه؛ انقلاب ذهنی گزینه خوبی برای فرار ازاین جزر و مده... .
