خیلی‌ها از من می‌پرسند: “چرا الان؟ چرا این وقتِ زندگی؟”
بله، من ۴۶ ساله‌ام. سال‌هایی را پشت سر گذاشته‌ام که شاید در آن‌ها، “تغییر مسیر” معنایی نداشت. سال‌هایی که نقش‌های من مشخص بود: یک دختر، یک مادر، یک متخصص، و زنی که وظایفش را طبق استانداردهای زمان خود انجام می‌داد.
اما در این سال‌های اخیر، چیزی در درون من تغییر کرد. احساس کردم که دانشِ من، تجربه‌های من و نگاهِ من به جهان، در قالب‌های قدیمی که همیشه می‌شناختم، نمی‌گنجد. من متوجه شدم که بین دنیای “ریشه‌دار” و اصیلِ نسلی که از آن آمده‌ام، و دنیای “چابک” و پرسرعتِ نسلی که فرزندم متعلق به آن است، یک شکاف عمیق وجود دارد. و من، حالا بیشتر از هر زمان دیگری، می‌خواهم نقشِ «ترجمان» را ایفا کنم.
تصمیم گرفتم از مسیرِ امنِ “تکرار”، به مسیرِ هیجان‌انگیزِ “خلق کردن” بیایم. تصمیم گرفتم نویسندگی و تحلیلِ فرهنگی را نه به عنوان یک سرگرمی، بلکه به عنوان یک رسالتِ جدید آغاز کنم.
شاید برای برخی، ۴۶ سالگی سنِ تثبیت شدن باشد؛ اما برای من، این سن، سنِ «بازتعریف» است. سنِ زمانی که دیگر برای ثابت کردنِ چیزی به دیگران نمی‌نویسم، بلکه برای فهمیدنِ خودم و روایتِ حقیقتِ این میانه‌یِ میان، قلم به دست می‌گیرم.
من اینجا هستم تا یاد بگیرم، تا بنویسم و تا به شما نشان دهم که مسیرهای جدید، هر چقدر هم که دیر شروع شوند، همیشه ارزشِ تلاشی را دارند.
شما در زندگی‌تان، چه زمانی احساس کردید که باید یک“دوباره” را شروع کنید؟»
