
هر روز که چشم باز میکنم، برای دقایقی حسِ معلقی را تجربه میکنم که مدتی است با من است؛ لحظهای غریب اما پرمعنا.
حس میکنم با دنیای بیرون و درونم بیارتباط شدهام. اگرچه در ظاهر همهچیز سر جای خودش هست، اما در درون چیزها تغییر کردهاند. نمیدانم کِی به این نقشها پرت شدم که الان مثل لباسی تنگ به تنم چسبیدهاند.
قبلاً من و نقشهایم یکی بودیم و گاه با همان نقشها خودم را تعریف میکردم. اما مدتی است فاصله میان خودم و نقشهایم را مدام احساس میکنم؛ برای تکتکِ نقشها این فاصله ملموس است. نمیدانم خوب است یا بد، اما میدانم دیگر نسبت به این آگاهی نمیشود بیتفاوت بود.
البته جهانِ بیرون هم مدام در حال تغییر است؛ انگار دنیای بیرون و درون در حالِ نوشدنیِ بیانتهاست که هیچ کاریش نمیشود کرد.
بعضی مواقع دچار فروپاشیِ نقشهایم میشوم؛ انگار این نقش دیگر جواب نمیدهد و باید خودم نقشها را از نو تعریف کنم. گاه واژهی «پرتشدگی به درونِ نقشها» درست است؛ من دقیق نمیدانم چگونه این نقشها را پذیرفتم — همسر، مادر، دختر، شهروند… — ولی انگار من انتخاب نکرده بودم.
و اکنون در جایی هستم که همهی نقشها مثل لباسی تنگ به تنم چسبیدهاند و باید کاری کنم؛ باید خودم را از نو با نقشها و جهانِ اطرافم تعریف کنم. اما حقیقتاً خیلی زود تعاریف بیات میشوند؛ انگار کارم شده هر روز مفاهیم را دوباره از نو یاد گرفتن، اما وقتی حس میکنم متوجه شدم، روز بعد با مفهوم جدیدتری روبهرو میشوم. زنِ این عصر چگونه باید زیستِ سالمی داشته باشد؟
سرعتِ جنونآمیزِ تغییرات تعادل را به هم میزند. چقدر سخت است زیستن در این عصر؛ فروپاشیِ نقاب و نقشها.
آری، من هر شب تکههای خردشدهی وجودم را جمع میکنم و در برابر دیدگانم مینشانم، گاه با اشک و آه به آنها مینگرم و در نهایت به خواب میروم؛ و صبح، دوباره با همان معلقی بیدار میشوم.
با تمامِ حالخرابیها و رنجِ آگاهیهام، یک چیز را خوب میدانم؛ و آن اینکه من فقط یکبار فرصتِ زیستن دارم؛ باید آن را غنیمت شمارم.
نباید ناامید شوم و حق ندارم به خودم ظلم کنم.
من هر روز انتخاب میکنم… آزادم که انتخاب کنم بینِ خوب و بد زیستن را. و وقتی در پایانِ همهی رنجهایم با این انتخابم روبهرو میشوم، یاد شعر خیام میافتم:
«می نوش که عمر جاودانی این است / خود حاصلت از دور جوانی این است / هنگام گل و باده و یاران سرمست / خوش باش دمی که زندگانی این است»