
# روایت زنان زمانه ما
زنی در آستانهی ۴۶ سالگی: جستوجویی برای بازتعریفِ هویت در میان سنت و مدرنیته
مدتی است که در میان لایههای متناقضی از احساسات، در خودم سرگردان شدهام؛ حسی که نمیدانم نامش اضطراب است، یا ناامنی، یا شاید نوعی گمگشتگی در میان آنچه هستم و آنچه باید باشم. نوعی احساسِ «ندیده شدن» که هم آشکار است و هم در اعماق وجودم پنهان.
در نگاه اول، گمان میکنم اینها تنها واکنشهای طبیعیِ من به تلاطمهای اقتصادی است؛ به طوفان تورم و گرانی که سایهاش بر سفره و آیندهی فرزندانم سنگینی میکند و من را با این پرسشِ آزاردهنده مواجه میکند: «چگونه در این ساختار، من باید از استقلال مالی خود دفاع کنم و در عین حال، نقشهای سنتیام را ایفا کنم؟»
اما هرچه عمیقتر در این احساسات فرو میروم، میبینم که مسئله فراتر از ارقام و نرخهاست. این اضطراب، ریشههایی در لایههای پنهانِ اجتماعی و ساختاری دارد. این فقط یک بحرانِ معیشتی نیست؛ این تضاد میان آنچه من هستم و آنچه جامعه از من میخواهد، نوعی «بیگانگی» است که هویت و زمانِ من را بازتعریف میکند.
در زیر پوست این شهر و این کشور، موجی از اضطرابِ جمعی جریان دارد. زنان در اینجا، در تقابلِ مداوم میان سنت و مدرنیته، قصهای عجیب و طاقتفرسا را روایت میکنند. ما در میان دو جبهه گیر افتادهایم: از یک سو، ساختارهای سنتی که ما را در قالبهای از پیش تعیینشدهی خانهداری و مراقبت تعریف میکنند، و از سوی دیگر، دنیای مدرن و بیرحمِ اقتصادی که از ما میطلبد به عنوان بازیگرانِ مستقل و رقابتجو در میدان کار حضور داشته باشیم.
این تضاد، مستقیماً با مفهوم بیگانگی گره خورده است. بیگانگی زمانی رخ میدهد که انسان با ماهیتِ کار و حضورِ خود در جهان، در تضاد باشد. در جامعهی ما، زنان خانهدار درگیر نوعی بیگانگیِ مفرط هستند. آنها با حجم سنگینی از مسئولیتها و مراقبتها، ماهیتِ وجودی خود را صرف میکنند، اما از نظر ساختار اقتصادی و اجتماعی، این تلاشها اغلب «نامرئی» تلقی میشود. وقتی جامعه، حضورِ پررنگ و پرزحمت یک زن را تنها با معیارِ «داشتنِ درآمد» میسنجد، در واقع او را از هویت واقعیاش بیگانه میکند. حتی زنانی که برای بقا، به کارهای خانگیِ درآمدزا روی میآورند، باز هم در یک تضادِ هویتی گیر افتادهاند؛ آنها همزمان در دو جبهه در حال جنگاند: در جبههی سنت که آنها را در حصار خانه میجوید، و در جبههی مدرنیته که آنها را به عنوان یک ابزارِ تولید میطلبد. این تضاد، چیزی فراتر از یک چالش ساده است؛ این یک فروپاشیِ تدریجیِ هویت زنانه است.
اما در میان این تکهتکه شدن، یک راه باقی میماند: آگاهی.
من معتقد هستم که بزرگترین سرمایهی ما در این مسیر، آگاهیِ خودمان است. ما نمیتوانیم با جنگیدن میان سنت و مدرنیته، یا با انکار یکی از آنها، به آرامش برسیم؛ چرا که هر دوی این جهانها، واقعیتهای زیستهی ما هستند. راه حل در جنگیدن نیست، بلکه در پل زدن است.
ما زنان باید یاد بگیریم که با آگاهی، میان این دو دنیا پل بزنیم. نه به معنای تسلیم شدن در برابر سنت، و نه به معنای گسست کامل از ریشههایمان؛ بلکه با بازتعریفِ آگاهانهی نقشهایمان. اگر بتوانیم با آگاهی، به نقشهای خود معنای تازهای بدهیم، حتی اگر نتوانیم ساختارهای بزرگِ جهان را تغییر دهیم، دستکم میتوانیم باری از این پریشانیِ افکار و این کوه از مشکلات روانی را از روی دوش خود برداریم.
این آگاهی، تنها یک جستوجوی شخصی نیست؛ بلکه دعوتی است به یک بیداریِ جمعی. وقتی نگاهِ ما به واقعیتها، به نقشها و به خودمان آگاهانه شود، این تغییر از درون آغاز میشود. و زمانی که این آگاهی در میان ما جریان یابد، نیمهی دیگرِ جهان نیز از این تغییرِ نگرش تأثیر خواهد گرفت. این یک بازخوردِ زنجیرهای است: آگاهیِ ما، نگاهِ جهان را به ما تغییر میدهد و این فرآیند، در نهایت منجر به شکلگیری یک خردِ جمعی خواهد شد.
ما با آگاهی، بارِ سنگینِ قضاوتهای جامعه را از روی دوش خود برمیداریم؛ چرا که وقتی خود را به درستی میشناسیم، دیگر نیازی به تاییدِ نگاهِ دیگری برای اثباتِ هستیِ خود نداریم.
این است آغازِ یک قصهی جدید؛ قصهی زنانی که از میان تقابلها، راهِ خویشتن را یافتهاند.
خویشتن را یافتهاند.