
# بدن در عصر الگوریتم: بازتعریف سوژگی در دنیای دیجیتال
در سکوتِ سنگین و تاریکیِ مطلقِ شب، وقتی دستم روی صفحه نمایشِ سردِ گوشی میلغزد، گویی مرزها را با سرانگشتانم در این دنیای شیشهای جابهجا میکنم. در این لحظه، ذهنم از کالبدِ این اتاق فراتر میرود و در میان سیلابِ بیامانِ دادهها گم میشود.
من، در همین نقطهٔ تلاقیِ حضور و غیاب، دچار یک سرگردانیِ بنیادین میشوم: من کجای این معادلم؟ آیا سوژگیِ من هنوز در اختیارِ خود من است، یا در لایههای پنهانِ الگوریتمها دفن شده؟ آیا من هستم که انتخاب میکنم، یا جریانی پنهان، مرا با خود میبرد؟
من، در میانِ این کدها، حسِ گمشدگی میکنم.
در این گمگشتگی، ناخودآگاه یادِ جمله ژان پل سارتر میافتم؛ اینکه ما «محکوم به آزادی» هستیم و با هر انتخاب، سوژگیِ خود را میسازیم و اثبات میکنیم. اما اینجا، در این فضای بیمرز، این آزادی چقدر واقعی است؟ اگر تمامِ مسیرهای پیشِ روی من، توسط الگوریتمها هموار شده باشد، آیا من هنوز انتخاب میکنم یا فقط در مسیری که برایم ترسیم شده، حرکت میکنم؟ اگر خودم را به دستِ این جریان بسپارم، عاملیتم را از دست میدهم و از یک «فاعل» که تصمیم میگیرد، به یک «مفعول» تبدیل میشوم که فقط واکنش نشان میدهد.
به نظرم باید مدام به خودم یادآوری کنم که تکنولوژی صرفاً یک ابزارِ جدا از من نیست؛ او یک «میانجی» است؛ پلی میانِ من و جهانِ دیگر. او میتواند جهان را برای من بازنمایی کند، اما نباید جایگزینِ حضورِ من شود.
فکر میکنم یک «فاصلهٔ آگاهانه» باید برای خودم ایجاد کنم ؛ مکثی کوتاه ، و لحظه ای توقف ،در همان «مکث»ی که در میانِ اسکرول کردنِ بیامان، به من اجازه میدهد دوباره به خودم بیایم. درست در لحظهای که انگشتم میخواهد به صورتِ خودکار روی صفحه بکشد، باید بایستم. این مکث، کوچکترین ایستِ مقاومتی است که اجازه میدهد از وضعیتِ تسلیم در برابرِ کدها، دوباره به جایگاهِ یک سوژه و یک انسانِ تصمیمگیر برگردم.